WIKTOR
wchodzi z orszakiem
„Ile razy zbierzecie się w imieniu moim, będę z wami”. — Czemu nie usłuchałaś słów tych dzisiaj? — Ciebie i Symeona z Koryntu, i innych wielu nie dojrzało oko moje. — Córko, zostaw ścieżki samotne nieprawym i odwróć się od nich, kiedy za grobami schyleni naradzają się chytrze.
KORNELIA
Ojcze!
WIKTOR
Czy przynajmniej modliłaś się tutaj w uczestnictwie nas wszystkich?
KORNELIA
Modlę się, ojcze. —