—Influenza?
—Hum!
—Talvez grippe politica!
—E Sicrano?
—Um leve amúo, que brevemente se desfará!...
No entanto, o desfilar continuava...
A figura aprumada do Cardeal Patriarcha D. José Netto, impassivel como se fosse destacada d’um painel bysantino, apoiava, conforme a pragmatica instituida por D. João V, o pé direito no primeiro degrau do Throno para significar a sua cathegoria de Principe da Egreja, sem comtudo deixar de ser dignatario da Casa Real.
E tambem sereno, e pouco communicativo, o chefe da Casa Militar, Baptista d’Andrade, o glorioso Almirante das guerras d’Africa, fazia recordar, pela sua ingenua e simples heroicidade, o Santo Condestavel, de quem por vezes em algumas solemnidades segurou o estoque.
Entre os grupos alguem recordava o inconsciente valor com que, n’um ataque ao gentio, elle perseguira os rebeldes valentemente entre tiros e zagaias. E porque, tropeçando, a farda se lhe empoeirasse e elle com naturalidade a saccudisse, sob a metralha, correu desde logo no sertão a lenda que o dava como invulneravel, affastando com desdem as balas.
Se alguem lhe fallava, respondia em monosyllabos, sem casmurrice, mas sem a affabilidade do pescador de influencias.