Todos queriam apresentar-se na missa conventual com a cara bem escanhoada, para que nada deslustrasse o fato de ver a Deus.

João Cardoso, sem perder a presença de espirito, ia desbravando os matagaes incipientes que, por ausencia da navalha, tinham brotado n’aquella semana.

Animou-se gradualmente a conversa. De um assumpto politico—a escolha do futuro regedor—saltou para o phylloxera, que tinha apparecido pouco antes n’uma vinha do Fayal.

—Aquillo—opinava o Estacio Manuel—é pelos modos um bicho que come a raiz da cepa, como o caruncho roe a madeira, e o gusano o costado dos navios.

—Bicho me pareces tu—atalhou o Amaro, do seu canto.—Se fosse bicho podia-se lá dizer que tinha apparecido uma nódoa d’elle!...

—Nódoa?

—É o que ainda agora li no Fayalense. Nódoa de bicho, não entendo.

O Estacio não se deu por vencido:

—É que as terras aonde elle chega ficam pretas como esses mysterios, que ahi temos por toda a ilha.

O mestre barbeiro ensaboava, n’esta occasião, a cara do terceiro freguez; suspendeu a operação e voltando-se para o auditorio, exclamou sentenciosamente: