12
La Duqueza de Guimarans se queja al Rey por la muerte que hizo dar a su esposo.—II
(ANONYMO)
—Quejome de vos, el Rey,
Por haber credito dado
Del buen Duque, mi marido,
Do que le fue levantado.
Mandastemelo prender
No siendo en nada culpado.
¡Mal lo hicistes, mi Señor!
¡Mal fuistes aconsejado!
Que nunca os hizo aleve
Para ser tan maltratado;
Antes os servió, ¡mezquino!
Poniendo por vos su Estado:
Siempre vino a vuestras cortes
Por cumplir vuestro mandado.
No lo hiciera asi, señor,
Si en algo os hubiera errado,
Que gentes y armas tenia
Para darse a buen recaudo;
Mas vino, como inocente
Que estaba de aquel pecado.
Vos no mirando justicia,
Habeismelo degollado.
No lloro tanto su muerte
Como vello deshonrado,
Con un pregon que decia
Lo por el nunca pensado.
Murió por culpas ajenas
Injustamente juzgado:{[197]}
El ganó por ello gloria,
Yó para siempre cuidado,
Agora vivo en prisiones
En que vos me habeis hechado,
Con una hija que tengo
Que otro bien no me ha quedado,
Que trez hijos que tenia
Habeismelos apartado:
El uno és muerto en Castilla,
El otro desheredado,
El otro tiene su ama,
No espero verle criado:
Por el cual pueden decir
Inocente, desdichado.
Y pido de vos enmienda,
Rey, señor, primo hermano,
A la justicia de Diós
De hecho tan mal mirado,
Por verme a mi con venganza
Y a el sin culpa, culpado.
Cancionero de Romances.
13
Romance del Duque de Braganza, Don Jayme
(ANONYMO)