A fé sagrada d'o primeiro amor,
Escramaba entre vágoas e sospiros;
«¡Quen poidera vivir sem curazon!»
Valentin L. Carvajal, Espiñas, follas e frores, p. 14.
Á CARTA D' A GUERRA
Unha probiña xente d'unha aldea,
Sempre agardando carta d'un rapaz
Que camiñou para a guerra, vindo as noites,
Xa non fay outra cousa que chorar.