Os coitadiños pensan que chorando
Danll'a xoya que garda ó seu amor
Ises consolos tenros que non teñem
Os que levan ferido o curazon.
Chega por fin ó cobizado dia,
Ven o carteiro, dálles o papel,
E sin perda de tempo, todos xuntos
As sospiradas letras van leer:
«Meus quiridiños pais: fólgome moito
Si vostedes s'atopan oxe bos