Consumiron a yalma c'o pesar;
Pidínll'os ollos vágoas ¡ay coitado,
Xa non puden chorar!
Pranto dichoso, fonte de consolo,
Xa pr'a min as tuas augas non virán:
Cando c'os anos pérdense as legrias,
¡Quén poidera chorar!
Valentin L. Carvajal, Espinas, follas e frores, p. 37.