E fez estalar uma unha de encontro a outra.
Passou então por perto uma velha que ia buscar agua ao rio com um pote á cabeça, e os dous pouco depois se separaram.
Anselmo levava, comtudo, a promessa formal do tão inspirado encontro a sós, n’um recanto ensombrado que ella lhe indicou, a custo, incerta, descontente, apprehensiva.
XII
Já se ia a placida e calida tarde fundindo em noute, quando no ponto aprazado occorreu o rendez-vous que devia ser decisivo, entre Gêgéca e Anselmo de Sá.
Fôra este muitas horas antes, o sol ainda alto no horizonte, esperal-a ardendo em febre e impaciencia, e suppondo-se a cada momento simplesmente ludibriado pela suspirada Ciganinha.
Afinal appareceu ella, como que trazendo comsigo ondas da luz que já ia faltando na terra, em derredor. Parecia descer do céo.
—Enfim! exclamou o moço, atirando-se arrebatadamente ao seu encontro.
Repelliu-o Gêgéca com brandura.
—Não toque no meu corpo, observou grave e resoluta, venho só para ouvil-o, já que se mostra tão ancioso de conversar commigo. E será esta a ultima vez, desde já o aviso.