Ricca perola ardente luziu.
Mas o Genio do monte, que horrendo
Entre as sombras impera da noite,
Bate as azas, ja foge e fremendo
No profundo do mar mergulhou.
Come gemon le bianche colombe,
Cosi Merope[24] piange e lamenta;
Ma improviso squillare di trombe
Alta gioja in suo cuore versò.
Su le cime d’Erminio[25] nevose,