Отцы и юноши идутъ,
Украдкой, молча и сурово
Ребенка на руки кладутъ.
Ее въ тиши лелѣютъ люди...
И кто-то пищу носитъ ей,
И теплоту согрѣвшей груди,
Она воруетъ у людей,
Кто на груди хотя однажды,
Отродье страшное согрѣлъ,
Тотъ изнывалъ отъ тайной жажды