Замерли вдругъ всѣ они...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Но, вотъ, въ окошко опять заглянулъ
Солнца весенняго свѣтъ...
Радостно встрѣтили было его!
День лишь короткій оно прогостило --
Спряталось въ тучи опять.
Но ужъ оттаяли стекла замерзшія,
Въ камерѣ стало свѣтлѣй...
Зато на душѣ потемнѣло