III. Linga-Sharira¹

(Stan gwiaździsty)

Gdy ziemia, biegnąc wkrąg słonecznej sfery,

Za jej orbitą, w onej zawierusze

Mgławic stanęła, gdzie się rodzą dusze,

Wionęły na nią tęczowe etery.

I oto przyszły dni gwiaździstej ery,

Gdy człowiek w pierwsze z słońcem wszedł sojusze

I gdy nieznane światów tych geniusze²

Pchać go poczęły, by ścigał chimery³.

Spojrzał i wnet mu zdał się przestwór ziemi

Sfinksem — szponami zbrojnym zatrutemi⁴,

Więc chciał mu gardło zdusić śmiałym duchem —

I poznać wszystkie tych trucizn arkany

I ubezwładnić je. Lecz wnet wulkany

Jęły mu grozić płomiennym wybuchem.

Przypisy:

1. Linga-Sharira, Linga Sharira — ciało astralne. [przypis edytorski]

2. geniusz — tu: duch. [przypis edytorski]

3. chimera — tu: urojenie, coś nierealnego, ułuda. [przypis edytorski]

4. zatrutemi — dziś popr.: zatrutymi. [przypis edytorski]