Swemu pokoleniu

Wiem, myśmy pokoleniem niezdolnym do czynu

I próżno chcielibyśmy podnieść miecz do góry:

Woli naszej zabrakło ognistego płynu

I nie przebijem oka przez zbyt czarne chmury.

Lecz jeżeli osłabła nasza dłoń — to jeszcze

Serce nasze nie zwiędło — myśli nie zamarły —

I mamy wielkich pragnień mimowolne dreszcze

I wielkie marzym boje w naszych snach, choć karły!

Straszliwa żądza cudów piersi nam rozdziera:

Widuje białe orły na chmurach czerwonych —

I krzykiem zmartwychwstania brzmi nam atmosfera

I słyszym dźwięczne echa od kos wyostrzonych.

I w urojeniach naszych błyskają sztylety

I widzim padających w krwi własnej kałuże

Tyranów, którzy dzisiaj bezkarnie — niestety!

Najczerwieńszej krwi naszej wylewają kruże¹.

Lecz, ach! rzadkie, dziecinne i bezużyteczne

Są tylko nasze czyny — kłamstwo i złudzenie

Działania! Bezpotomne — blade — bezskuteczne

Są dzieła twe, o biedne moje pokolenie.

Bo losem ci przypadła ta żałobna dola,

Żeby spoglądać w siebie i pochłaniać siebie;

I nerwy twe się chwieją jak arfa² Eola³,

I niewiara w sny własne wiecznie cię kolebie.

Lecz śnij — śnij coraz wyższe cudy — wyższej siły —

I niech twe sny wciąż głębiej, trwalej i wnikliwiej

Wcielają się w twe nerwy, w twoją krew i żyły;

Tą krwią niech się jutrzejsze pokolenie żywi.

Śnij, a synowie twoi przyjdą na tę ziemię

Z tymi snami już we krwi falach nieświadomej,

I będzie to potężne — działające plemię,

W którego sercu żyją utajone gromy.

Nasze sny o tych orłach, kosach i kindżałach

Staną się dla nich siłą jakąś przyrodzoną,

O której się nie marzy w dziecinnych zapałach,

Lecz która bezustannie porusza nam łono.

Wahania naszej woli w nich się ukołyszą —

Bo to, co w nas jest nasze — w nich będzie zza świata;

To, co w nas niepokojem, w nich stanie się ciszą,

A każdy zamiar będzie miał czyn, jako brata!

Tak się pokoleniami odmieniają role:

Gdzie ojcowie marzyli — działać będą syny —

Nam przyszło sądzić siebie i słabą mieć wolę,

Aby ci jako piorun spełniali swe czyny!

Przypisy:

1. kruż — puchar. [przypis edytorski]

2. arfa Eola — harfa zawieszana w parkach, ogrodach, z której żałosne i jękliwe dźwięki wydobywa podmuch wiatru. [przypis redakcyjny]

3. Eol (mit. gr.) — syn Posejdona, władca wiatrów [przypis edytorski]