Oda VII

Jeśli ukształtować zechcesz, naturo,

Przed oczami wszechświata jakowąś postać,

By okazać, co zdołasz, ulubieniec

Twej łagodności bezmiernej niechby miał ślad.

Wszystko niechaj w nim będzie harmonią,

Jako wiosna przepyszna, kwiatami rozwita¹, człon każdy;

Wszelakie gesty łaskawe,

Każde poruszenie przemiłe i lekkie.

Wszelako w każde rozmarzone oblicze ryjesz

Żyjącego ducha i ową, aczkolwiek radosną,

Przecie okrutną obojętność,

Co równoważy w spokoju żądzę i moc.

Przypisy:

1. rozwity — rozwinięty. [przypis edytorski]