Oda XXVII

Młoda, niewinna natura, człowiek to jeno¹

Starzeje się, winę wokół gromadząc i nędzę;

Przeto sprawiedliwość nadchmurna zwiastowała nam

Wyzwolenie i śmierć.

Zawsze z dzisiaj na jutro płocha odracza nadzieja

Widmo utęsknień. Pod obce nieba wędruje

Człek, jedną wymieniając niedolę

Na gorzką, bardziej gorzką.

Zawsze o wolność pasuje się², o poznanie;

Kiedy wszystko śmiertelnych zakuwa jak w obręcz!

Nie ma mocy, co by ciosom sprostała,

Pancerz hartowny pęka.

Skrzydłem pod gwiazdy wzbija się wiedza, która

Zaledwo jedną stronicę odwraca w księdze wszechrzeczy;

Czyś próbował kiedy wzdłuż mlecznych gościńców

Błądzić ku Orionowi³?

Zali⁴ istnieją dwie dusze, które pojmą się do dna?

Któż odpowie? Niech każdy ku tajemnicy się dźwiga,

Głosów krewnych własnemu poszukując na wiatrach,

Póki nie umrze, szukając, póki nie umrze.

Przypisy:

1. jeno (daw.) — tylko. [przypis edytorski]

2. pasować się — walczyć. [przypis edytorski]

3. Orion — konstelacja widoczna na niebie półkuli płn. na jesieni i w zimie; nazwa pochodzi od imienia postaci z mit.gr., Oriona, niezwykle zręcznego myśliwego, syna Posejdona, który obdarzył go zdolnością chodzenia po wodzie, jego pies, Syriusz, również został patronem najjaśniejszej z gwiazd nocnego nieba, należącej do pobliskiej konstelacji Wielkiego Psa. [przypis edytorski]

4. zali (daw.) — czyż. [przypis edytorski]