Garbus

Mrze¹ garbus dosyć korzystnie:

W pogodę i w babie lato².

Garbaty żywot miał istnie,

I śmierć ma istnie garbatą.

Mrze w drodze, w mgieł upowiciu³,

Jakby baśń trudną rozstrzygał,

A nic nie robił w tym życiu,

Jeno⁴ garb dźwigał i dźwigał.

Tym garbem żebrał i tańczył,

Tym garbem dumał i roił⁵,

Do snu na plecach go niańczył,

Krwią własną karmił i poił.

A teraz śmierć sobie skarbi,

W jej mrok wydłużył już szyję,

Jeno garb jeszcze się garbi,

Pokątnie⁶ żyje i tyje.

Przeżył swojego wielbłąda

O równą swej tuszy⁷ chwilę,

Nieboszczyk ciemność ogląda,

A on — te w słońcu motyle.

I do zmarłego dźwigacza

Powiada, grożąc swą kłodą:

«Co ten twój upór oznacza,

Żeś w poprzek legł⁸ mi przegrodą?

Czyś w mgle potracił kolana?

Czyś snem pomiażdżył swe nogi?

Po coś mię⁹ brał na barana,

By zgubić drogę w pół drogi?

Czemuś łbem utkwił na cieniu?

Z trudem w twych barach się mieszczę!

Ciekawym¹⁰, wieczysty leniu,

Dokąd poniesiesz mnie jeszcze?»

Przypisy:

1. mrzeć — umierać. [przypis edytorski]

2. babie lato — tu: ciepłe dni wczesnej jesieni. [przypis edytorski]

3. upowicie (przestarz.) — owinięcie, otulenie. [przypis edytorski]

4. jeno (daw., gw.) — tylko. [przypis edytorski]

5. roić — marzyć. [przypis edytorski]

6. pokątnie — potajemnie, w ukryciu. [przypis edytorski]

7. tusza — tu: rozmiary ludzkiego ciała, zwłaszcza otyłego. [przypis edytorski]

8. żeś w poprzek legł — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: że (...) ległeś. [przypis edytorski]

9. mię (daw.) — mnie. [przypis edytorski]

10. ciekawym — tu: jestem ciekawy. [przypis edytorski]