Przyśpiew

Wkosmacona w kwiat płytki,

Łeb ująwszy w dwie chwytki,

Pszczoła, nim ją porwie lot,

W słońcu myje się, jak kot —

I do naga z odwianych¹ skrzydeł się rozbiera.

Lada powiew — lada

Płoszy wróbli stada,

I psi rumian² kreśli cień

Ten sam niemal, co dzień w dzień,

I żuk brzuchem w niebiosy złudnie zaumiera³.

Staw obłokiem żegluje,

Młyn mu kołem ojcuje,

Spoza lasu szumi las,

Spoza czasu szemrze czas,

Droga roztopolona⁴ śni się nie do końca...

Utrudą⁵ żałobny

Koń, dozgonnie ksobny⁶,

Zaniepatrzył się na wóz,

Przymknął oczy w cieniu brzóz

I krótkim kaszlem dudni, jak kobza⁷, do słońca.

Niech się dłuży cień ławy,

Niech wypoczną w nim trawy!

Z łbem na łapie chudy pies

Śpi po łapy owej kres,

Jakby na niej się świata kończyło bezdroże.

Ziele w jarze⁸, ziele!

Skąd twoje wesele⁹?

Niech się wzmaga wiew¹⁰ i żar,

Niech się wzmaga bór i jar,

I to wszystko, co jeszcze, prócz nich, stać się może!

Przypisy:

1. odwiany — odsunięty przez powietrze. [przypis edytorski]

2. rumian psi — roślina polna o pierzastych liściach oraz białych lub żółtych kwiatach w formie koszyczków. [przypis edytorski]

3. zaumierać (daw.) — zamierać, obumierać. [przypis edytorski]

4. roztopolony (neol.) — otoczony topolami. [przypis edytorski]

5. utruda — zmęczenie, trud. [przypis edytorski]

6. ksobny — idący ku sobie. [przypis edytorski]

7. kobza — ludowy instrument muzyczny, przypominający dudy. [przypis edytorski]

8. jar — dolina, wąwóz. [przypis edytorski]

9. wesele (daw.) — radość. [przypis edytorski]

10. wiew — podmuch. [przypis edytorski]