[U wpółrozwartych stoim drzwi...]

U wpółrozwartych stoim¹ drzwi,

Marszcząc ku dalom swoje brwi.

Nic — tylko próg, tej chaty próg,

Gładzony wciąż utrudą² nóg —

A z dala w słońcu szumi las,

I wiem, że w lesie nie ma nas!

W dłoni już pełny dzierżysz dzban,

Krew doń³ upływa z naszych ran,

Nic — tylko krew i tylko krew,

I dwojga ust wylękły śpiew —

A z dala w słońcu szumi las,

I wiem, że w lesie nie ma nas!

Przypisy:

1. stoim (gw.) — stoimy. [przypis edytorski]

2. utruda — zmęczenie, trud. [przypis edytorski]

3. doń — do niego. [przypis edytorski]