Wiatrak

Piętrząc się nad ugorów¹ chętną mu równiną,

Wiatrak, na wszystkie wokół odsłonięty światy,

Poskrzypuje drewnianą w tańcu krynoliną²,

A na trawę, jak diabeł, miota cień rogaty.

Wędrowcze, w jednym miejscu zatkwiony³ kosturem⁴,

Co znaczą twoje wstrząsy i nagłe podrygi?

Komu kłaniasz się wokół dębowym kapturem?

Z kim tak trafnie rozmawiasz na migi i śmigi⁵?

W co wierzysz? Kogo widzisz nad sobą w lazurze⁶?

Gdybyś się uczłowieczył — jakie miałbyś lica⁷?

Co za stwór się zataił w twej sękatej skórze?

Czym jesteś, oglądany przez duchy z księżyca?

Przypisy:

1. ugór — pole od dawna nieuprawiane. [przypis edytorski]

2. krynolina — szeroka halka na metalowej obręczy, noszona pod suknią w XIX w. przez eleganckie damy. [przypis edytorski]

3. zatkwiony — dziś popr.: utkwiony. [przypis edytorski]

4. kostur — kij, mało elegancka laska do podpierania się. [przypis edytorski]

5. śmiga — tu: skrzydło wiatraka. [przypis edytorski]

6. lazur — niebo mające jasnoniebieski kolor, charakterystyczne dla słonecznej pogody. [przypis edytorski]

7. lico (daw.) — twarz. [przypis edytorski]