[Bursztyn, żyto dojrzałe...]

Bursztyn, żyto dojrzałe, blaskiem lśniące ule,

Których plastry tak szumią jak Fingala grota¹,

Porównane z splotami, którymi się czulę,

Ustępują w przepychu złota.

Niechby luba ma błogo usnęła koło mnie,

A nie zdrożę się nigdy, oglądając z bliska,

Jak włosy oplatają jej biel nieprzytomnie,

Niby słońca przestronna kołyska.

Gdy w niecce ramion, zgiętych przed policzkiem w pąsach,

Wyczesała cierpliwie ich miodowe pasma,

Odrzuca głowę nieco, kosami potrząsa,

Jak po skórze pochodnię, co zgasła.

Jej pierś naga pod smugi pieszczotą dygoce:

Trwa przed zwierciadłem, ludzka; a chłodne ukropy

Tleją ostatnim puklem, muskając w pomroce

Cień różany nieziemskiej stopy.

Przypisy:

1. Grota Fingala — jaskinia na wybrzeżu wyspy Staffa należącej do Hebrydów Wewnętrznych w Szkocji, częściowo wypełniona wodą. [przypis edytorski]