Gruba tańczy

Rodzicom

Gruba tańczy

Kilimandżaro

Zanurkowałem w wannie

i wynurzyłem się z gorącego źródła.

Bez plecaka, mając tylko ręce

zwracałem się do ludzi.

Bardzo powoli jedli.

Nocą mówili o wojnach i huraganach.

Czasem pytali o ciebie, ale bez nacisku,

a ja pytałem, co jest za tą wielką górą.

Dobrze po

Zacina.

Kobieta w wiatrówce i z psem

mówi — dopiero co włamanie było.

Jednak obcy wydaje się sympatyczny.

Pobrudził się o zardzewiałą kratę.

Wieczór, pękaty kawał kłódki.

Nie bardzo późno, ale dobrze po.

Wilczur obserwuje mokre krzaki.

Dopiero co mieliśmy włamanie.

Poprawia kaptur. Rękę ma

zajętą smyczą. Czy ma

chusteczki? Nie ma chusteczki.

Filk¹ forever

Kiedy już wylądujesz, kup śrubę i spójrz,

w którym kierunku nawija się gwint.

Na ogół pierwsi nie podają ręki. Spójrz na gwint.

W końcu zmuszą cię, żebyś z nimi uklęknął.

Nim się przeżegnasz, spójrz na gwint. Ich mezony²,

od ich mezonów, jak wiesz, siwieją ich katedry.

Spójrz na gwint, gdy wsiadasz w samochód, i uważaj,

komendant straży lubi być blisko z burmistrzem.

Spójrz dwa razy na gwint, nim coś napiszesz.

Najlepiej dojdź do wprawy w wodzeniu palcem

po gwincie. Możesz żyć z muzyki albo geometrii,

ale sport im lepiej zostaw. Dotknij gwintu

sięgając po gitarę. Szanuj ludowe gusła,

jak „dystans do siebie” czy „moim własnym zdaniem”,

Niech płyną rzewne dźwięki! Unikaj gazowników!

Uzmysłowienie

Wczorajszy wieczór nie miał w ogóle kształtu.

Głodne kawałki z konsoli. Miłość w kawałkach.

Dwóch wpadło przed klabingiem³, żeby się napić

po ludzku. Siedzieli w czapkach. Kontuar wlókł się

lewym pasem jak niedzielny kierowca.

Miłość w kawałkach. Potykałem się, stroiłem miny.

Dojrzałem i przekwitłem, bo sobie uzmysłowiłem,

że, gdy jest cieplej, piersi lgną w środkach lokomocji

do podkoszulek. Poeta mówi: żyjemy nad przepaścią.

Jeżeli o mnie chodzi, to żyję głównie w cieniu

wczorajszego wieczoru; jakby mi zachodziło światło

za wczorajszy wieczór. Głodne kawałki. Powiedziałem

— podjedźmy, nim się rozbiorą i wsiądą do tramwaju —

i poprosiłem — wyhamuj. Lecz nie wyhamowałeś.

Wszyscy się posunęliśmy. Miłość w kawałkach.

Warszawa wolna od narkotyków

Dochodziła godzina 17.00,

gdy wywiadowcy patrolujący rejon

na Ursynowie zauważyli Peugeota czterysta pięć,

którym jechało dwóch młodych mężczyzn.

Samochód cały czas zmieniał pas, a jego

pasażerowie nerwowo oglądali się za siebie.

To wzbudziło podejrzenie funkcjonariuszy.

Postanowili zatrzymać auto do kontroli.

Kolejne zdarzenie miało miejsce

przy ulicy Domaniewskiej. Około

godziny 19.00 patrol zauważył zaparkowany samochód.

Z kolei uwagę patrolu przy Rzymowskiego

zwrócił młody mężczyzna: nerwowo

rozglądał się. Gdy się do niego zbliżyli,

próbował odejść.

Wiersz dla Johna Nasha⁴

Próbowali nawiązać ze mną kontakt

już w podstawówce, na kontroli wzroku.

To znów nie chciałem spóźnić się na

koncert kolegi i w końcu byłem gotów

do wyjścia zbyt wcześnie. Nie można

długo się wahać, trzeba podjąć decyzję

natychmiast, w kurtce, w butach: wyjdź

lub zapal światło w przedpokoju.

Czy można powiedzieć o życiu, że jest

obskurne? Groziło mi okrutne załamanie.

Znów próbowali nawiązać ze mną kontakt.

Leżałem na podłodze koło Mikołaja

i dumałem o łyżeczkach „no splash effect”⁵.

Czy przyniosą mi miliony?

(Chodzi o zdarzenie w zlewie,

kiedy nieopatrznie puścisz strumień.)

Próbowali nawiązać ze mną kontakt,

a ja pragnąłem tylko jednego: być

najlepszym na zachodnim wybrzeżu.

Kiedy mnie pobili, obszedłem jednostkę

po grzbiecie ogrodzenia jak po linie.

Czułem, że jeśli dobrze się naprężę,

zobaczę długą liczbę pierwszą

goniącą wśród wielkiego pierza.

Moja żona prała, potem słuchaliśmy

na leżakach, jak kapie „Rivers of Babylon”⁶

z jej bluzki, szortów, stanika, na beton

przed bramą, jak woda spływając do ścieku

plącze się niemożliwie, „Rivers of Babylon”,

jak się drze i pruje cała masa wody

przed wjazdem do garażu, koło ogrodzenia,

jak się język wody wykoleja z wiru.

Moja pierwsza syrenka

w krzakach niedaleko torów

rdzewieje moja pierwsza syrenka

chodziłem do niej po części

i jeszcze długo potem

gdy była już doszczętnie wybebeszona

2004/2005

Ustalmy fakty: pewien gość, który mnie czytał,

nie odmówił kielonka i zapaliliśmy

w kuchni, choć się nie paliło. I była gitara,

majonez na jajach i widok na przepompownie.

W sąsiednim pomieszczeniu oddawano się rozmowom.

Ustalmy fakty: zmieniłem pomieszczenie

i oto ktoś walczył z wieżą: „spójrzmy prawdzie

w oczy, ta wieża jest do chuja”, a kto inny chłonął

jego trafne słowa i rozwijał warsztat.

W sąsiednim pomieszczeniu oddawano się rozmowom.

Ustalmy fakty: Kuba przyszedł pod krawatem

z dziewczyną w chustce na głowie, rozejrzał się,

zdjął krawat i zmienił dziewczynę na bez chustki.

Za to jak postępuje, chciałem iść z nim na solo.

W sąsiednim pomieszczeniu oddawano się rozmowom.

Ustalmy fakty: wszyscy wyszli na klatkę

i wrócili. Tańczyłem z Kamilą, potem z palmą.

Poszedłem do toalety, żeby się poprawić.

Miałem pomysł na traktat i zasnąłem.

W sąsiednim pomieszczeniu oddawano się rozmowom.

Meblościanka

Drzwiczki, które trzeba szarpnąć, puknąć, do których trzeba przemawiać,

lub podważać je nożem, drzwiczki, co się ich więcej nie otworzy, nie zamknie,

te otwierające się nagminnie i te, co gdy je zamknąć, inne się otworzą,

i jeszcze jedne — lubiące skrzypnąć rzewnie punkt dwudziesta czwarta.

Szuflada, jej wykolejenia i blokady, domniemywania i manipulacje szufladą.

Sekretarzyk — gilotyna, wrażliwy szczególnie na ruch głową w pobliżu.

Dwie półki za przeszkleniem, dobre wyłącznie na smutną kolekcję kryształów,

podbite lustrem, w nim na zawsze zastygłe.

Mebel w obcym formacie: nie zainstalujesz na nim

butelki, lampki; książki musiałbyś chyba kupować z linijką.

Zapomnij o nośnikach danych, może nośniki danych Marsjan.

I w żaden sposób, na skos czy na upych, nie ukryjesz w nim trupa.

Gruba tańczy

gruba tańczy mówią

szturchają zobacz zobacz

rozpieramy się na sofie

gruba tańczy ale jazda

wracamy orzeszkiem

a w pewnej chwili wchodzę w żywopłot

gruba tańczy podobno

nic do mnie nie dociera

gruba tańczy okręca się

heja heja gruba tańczy

łączy połówki grejpfruta

te z powrotem się zrastają

Głęboko w sercu mym...

Beato, lecisz nad dobrym jeziorem w ładnym

samochodzie o drzwiach rozpostartych jak skrzydła.

Płyniesz po cierpliwej wodzie aż do trzcin

na drugim brzegu i dalej, cierpliwą nocą,

do wioski, uliczkami tej ładnej

cierpliwej wioski, aż spotykasz

Beatę, która się wydobywa z pubu.

Przyglądasz się jej, bo jej od razu nie poznajesz,

taka jesteś znużona tym ładnym kawałkiem

drogi, po czym wchodzisz w dobry nastrój,

ładnie zmieszana. Wrzawa, dym i alkohole

cierpliwych wieśniaków i ładnych turystów;

bywa że ktoś podnosi się z miejsca, cierpliwie,

wtedy prowadzisz go do dobrej furtki ładną ścieżką.

Minerał

Gdy uznać za oddalone tartak i wodospad,

okaże się, że w niektóre miejsca jest dalej na skróty;

z drugiej strony, gdy przyjąć, że przez szynk nad groble

jest nie po drodze, rypnie się tamto i kto wie, czy

nie będziemy zarazem w tartaku i w szynku.

Swoje życie przywiozłaś w plecaku, niosłaś

w tornistrze, żaby czaiły się w trawie do skoku.

A ja — czym się zajmowałem? Przemierzałem place,

piłem w szynku, marzyłem o córce cieśli,

wychodziłem z twojego życia do drugiego pokoju

podlać kaktus, przestawić minerał na półce.

Co mogłaś, gdy krążyłem między tartakiem a groblą,

ty ze swą wiarą w odległość, mająca w zanadrzu

urodę, gniew, awantury, lecz coraz mniej sił do mnie?

W ciemnościach ten minerał świecił się, przybliżał.

Więźli się, wyplata...

Dziadek uczył: sznurek

(lepiej żeby dłuższy)

na supeł, przełożyć przez dłonie

(obie dłonie) i gramy

(trzeba dwóch).

Mop

Gdy po raz pierwszy usłyszałem o tym,

że ktoś wynalazł mopa, miałem dziewczynę i pracę.

Mop. Po co mi to było? I zaraz jak z plaskacza

— mopa wynalazł ktoś! Nie było czasu się przestraszyć.

Mop. Kręcąc głową jak pod natryskiem,

niekontent, dostałem znów, pod innym kątem.

Mop, istnieje ktoś — nie ja! — kto go pomyślał.

A jak pomyślał, zrobił. Mop. Nie było łatwo.

Ten facet — czy to facet? — kombinował jakoś tak,

po co wyżymać szmatę? Mop. Po co na klęczkach,

kiedy można prosto? Czułem, jak stąpa

po którymś z kontynentów. Wrzało!

Dziewczyna — ja albo mop! Szef w pracy — mop?

co mam przez to rozumieć? Wróciłem do domu

i przejechałem mopem podłogę, każdy zakamarek.

Droga wolna. Mop. Chodzę, chodzę.

Piko

Cybernetyko! armio didżejów z offu

gmerająca w układach! Podłączyć się

do stolika, przy którym by do mnie mówiono

„ten w plażowej koszuli jest obleśny”.

No ale gość jest zwyczajnie lepszy, w dźwięki i w piłkarzyki

i trzeba z tym żyć na stojąco. Bezpiecznik?

Tak tylko pytam, bo mi zapachniało

kolejką piko, co mnie kiedyś kręciła, a

ciebie? O winylowa płyto, wszedł nawijacz! Wolność

porymowane końce, i również w palemki. Będzie

bum? Wpiąć się do cyberwzmacniacza i czadu!

Ostrożnie, są ze śrubokrętem.

Wykroczenie

Nie może tak być, żeby mnie trzymało

od piątku do piątku to, że ona jest,

wieczorem przechodzi przez jezdnię

na czerwonym z butelką i z wyraźnym

zamiarem spożycia tego alkoholu

w parku po drugiej stronie jezdni.

Nie może tak być, żeby ją bez reszty

pochłaniała rozmowa, bowiem jest na jezdni

ruch drogowy zarówno, gdy coś jedzie,

jak i gdy nie jedzie, a tylko by mogło

mając stosowne uprawnienia i pojazd,

albo i bez uprawnień, użytkować jezdnię.

Nie może tak być, by jej celne zdanie

na temat podjęty jeszcze na chodniku

nie mogło zaczekać, aż zejdziemy z jezdni,

by nie mogła przenieść — tak jak niesie sobie

torbę na ramieniu i butelkę — zdania

na drugą stronę jezdni.

Palce Łużyna⁷

Wszystko się pani wysypie.

Jednak to on zgubił chustkę.

Strach mówić: budzi w nas pewne uczucia.

Lepiej się z tym załatwmy od razu, nasłuchiwał

kroków, w dwóch lakonicznych zdaniach, żeby

mieć to już z głowy. Mama nie bardzo się czuje,

lecz już jej lepiej, już czuje się całkiem dobrze.

Co jeszcze zgubił? Gładki plastikowy krążek

do gry (na tej brodzie już się przejechaliśmy

w drodze do inicjacji i matury) zostawmy

w jego kieszeni. Monetę, którą mu wydali

za mało reszty z papierosów, aż się poturlała

w zarośla. Jednak przede wszystkim musiał przesuwać.

Cokolwiek, choćby końcem buta grudki żwiru. Wszelka

aktywność jest przesuwaniem, powiada Russell⁸ i grzeszy

brakiem umiaru, lecz mamy go akurat pod ręką. Jak prędkie

są iskry rozładowań! Pracował nad akordem. Nie kochała go.

Stawiennictwo

Ochroniarz oprowadza go wzrokiem po samie,

radiowóz zrównuje z nim tempo.

Dzielnica domków z ogródkami pamięta:

szedł tędy jeden dnia tego i tego.

Sztachety parkanów są na serio ostre.

Zęby psów zdrowsze są od jego zębów.

Listy, które dostaje, zaczynają się numerem

paragrafu, a kończą: „w razie niestawienictwa...”

Jego menu zależy od ostatniej z monet.

Utknęło w podszewce dwa czy pięć groszy?

Przechodnie piekielnie spieszą się do pracy,

ponieważ ciężko pracują, rzecz jasna.

Ławki są dla tych, którzy mają gdzie spać,

degustacje zwrócone są do mniej głodnych.

Dzieci idą do szkoły, słońce świeci im w twarze.

Robotnik bierze młotkiem dobry zamach.

Życie z cieniem

Na wydziale sprawdziłem pocztę:

dziekanat, samorząd, krokus od Piotrka,

mamy zaszczyt, promocja, chętnego

do zbioru ogórków. Zacząłem krążyć

po wyludnionym budynku jak dozorca.

(Kowalski twierdził, że piszę średnio).

Automat wydał mi resztę miedzią

i podzwaniając, z kubkiem lury

poszedłem w miejsce, w którym mnie zwęszył

lotny esemes operatora:

darmowe minuty, jeśli coś tam.

(Kowalski twierdził, że piszę średnio).

Woźna zbeształa ślepe stado

idące mym śladem po świeżo umytej

podłodze do labu⁹ i przyszła zerknąć,

jak się dobijam, bo lab był nieczynny.

Zgubiłem ogon wsiadając do windy.

(Kowalski twierdził, że piszę średnio).

Schodziłem biorąc za dużo stopni,