Ułan i dziewczyna

Tam na błoniu¹ błyszczy kwiecie,

Stoi ułan na wedecie²,

A dziewczyna jak malina

Niesie koszyk róż.

— Stój, poczekaj, moja duszko!

Gdzie tak drobną stąpasz nóżką?

— Jam z tej chatki, rwałam kwiatki

I powracam już!

— Próżne twoje są wymówki,

Pójdziesz ze mną do placówki.

— Ach ja biedna, sama jedna,

Matka czeka mnie!

— Stąd są wrogi³ o pół mili

Pewnie ciebie namówili.

— Ja uboga, nie znam wroga⁴,

Nie widziałam, nie!

— Może kryjesz wrogów tłuszczę⁵,

Daj buziaka, to cię puszczę.

— Jam nie taka, dam buziaka;

Tylko z konia zsiądź!

— Z konia zsiądę, prawo złamię,

Za to kulą w łeb dostanę.

— Jakiś prędki, dość twej chętki,

Bez buziaka bądź!

— Choć mnie życie ma kosztować,

Muszę ciebie pocałować.

— Żal mi ciebie, jak Bóg w niebie,

Bo się zgubisz sam.

— A jak wartę mą porzucę

I szczęśliwie z wojny wrócę?

— Bądź spokojny, wrócisz z wojny,

Pocałunek dam!

— Gdy szczęśliwie wrócę z boju,

Gdzież cię szukać mam w pokoju?

— Tu w tej chatce, przy mej matce,

Nad tą rzeczką w wyż!

— A jak zginę, co tak snadnie⁶,

To buziaczek mi przepadnie!

— Wierna tobie, na twym grobie,

Pocałuję krzyż!

Przypisy:

1. błonie — duża przestrzeń porośnięta trawą; pastwisko, łąka. [przypis edytorski]

2. wedeta (fr. vedette) — dosł. łańcuch widzów; rodzaj placówki a. czatów; rozstawienie kordonu żołnierzy na warcie w takiej odległości, aby nikt nie mógł przejść między nimi niezauważony. [przypis edytorski]

3. wrogi — dziś popr. forma M. lm: wrogowie. [przypis edytorski]

4. Ja uboga, nie znam wroga — w innej wersji: „Ach, dla Boga! Nigdym wroga/ Nie widziała, nie”. [przypis edytorski]

5. tłuszcza — tłum. [przypis edytorski]

6. snadnie (daw.) — łatwo. [przypis edytorski]