Pieśń I, 9 (Vides ut alta stet nive candidum...)

Do Taliarcha¹

Widzisz? Sorakte² świeci siwym³ śniegiem

i już nie mogą utrzymać ciężaru

lasy zbolałe, rzeki

ścięte ostrzem mrozu.

Lecz niech odpłynie chłód: do ognia drewno,

na stół sabińskie wino⁴ czteroletnie

w dwuusznym dzbanie rozkaż dać,

Taliarchu⁵,

Resztę zaś bogom zostaw. Gdy ci zechcą

uciszyć wiatr, walczący z rozszalałym morzem,

nie zadrży cyprys

ni wiekowy jesion.

Nie pytaj jednak o jutro, a każdy

dzień, który masz od losu, licz jak zysk.

Nie gardź słodyczą

miłości, czy tańcem,

dopóki na twych włosach nie zagości

bladość śmiertelna⁶. Niech ciemność alei

rozbrzmiewa lekkim szeptem

umówionych godzin

i śmiechem, który zdradza dziewczynę ukrytą

w ciemnym zakątku, abyś mógł jej zabrać

jakiś drobiażdżek z szyi⁷

czy z palca, na niby chroniony.

Przypisy:

2. Sorakte — góra we Włoszech, 45 km na północ od Rzymu, jedyne większe wzniesienie w dolinie Tybru, obecnie nazywana Monte Sorrate. [przypis edytorski]

3. siwym — w oryginale występuje tu przymiotnik candidus, czyli „jasny”. Ma on tę samą podstawę słowotwórczą, co wspominana dalej w wierszu siwizna (łac. canities), a tekst łaciński nawet w opisie przyrody zawiera wiele słów kojarzących się ze starością. [przypis edytorski]

4. sabińskie wino — Horacy mieszkał w podarowanej przez Mecenasa posiadłości w Sabinum, chodzi więc o wino łatwo dostępne. [przypis edytorski]

5. Taliarch — imię greckie, być może pochodzące od słów thalia (radość) i archo (rządzić), mogące zatem oznaczać kogoś, kto kieruje przebiegiem uczty. [przypis edytorski]

6. bladość śmiertelna — w oryginale była tu mowa o siwiźnie (łac. canities). [przypis edytorski]

7. z szyi — zmiana obrazu, by lepiej oddać atmosferę flirtu; w oryginale mowa jest o „ramieniu”, co sugeruje bransoletę. W całym fragmencie chodzi o sprowokowanie sytuacji zachęcającej do dotknięcia drugiej osoby. [przypis edytorski]