Góra i dolina

Jak to zwyczaj, wyższy, hardy.

Doznawając zwykłej wzgardy

Rzekła raz dolina górze:

«Ty się wznosisz, ja się nurzę¹,

Jednak bym się nie mieniała²».

Góra, szczytem swym zuchwała,

Pogroziła dolinie;

Ale w tejże godzinie

Osiadł tuman³ na górze,

A z nim wiatry i burze:

Wiatr liść dębów pomiotał,

Cedry piorun zdruzgotał.

Przypisy:

1. nurzyć się — zanurzać się. [przypis edytorski]

2. mieniać się — zamieniać się. [przypis edytorski]

3. tuman — gęsta mgła, chmura. [przypis redakcyjny]