Źrebiec i koń stary

Gdy starszych przybierano w pozłacane rzędy¹,

Gniewał się młody źrebiec na takowe względy.

Przyszła kolej na niego; z początku był hardy,

Aż kiedy w pysku poczuł munsztuk² nader twardy,

Gdy jeźdźca przyszło dźwigać, znosić rzemień tęgi³,

Gdy go ściskać poczęły dychtowne⁴ popręgi⁵,

W płacz nieborak; a stary: «Na co ten płacz zda się?

Chciałeś — cierpże. Żal próżny, kiedy poniewczasie».

Przypisy:

1. rząd — sprzęt służący do dosiadania konia wierzchowego i kierowania nim, składający się z uzdy, siodła i czapraka. [przypis redakcyjny]

2. munsztuk — sprzęt stanowiący część uprzęży, złożony z wędzidła (kawałka metalu wkładanego koniowi do pyska) oraz mocowania z rzemieni, ściśle utrzymującego wędzidło na łbie konia; munsztuk służy do układania młodych koni, skłania je do podgięcia karku. [przypis edytorski]

3. tęgi — tu: gruby, mocny. [przypis edytorski]

4. dychtowny — ściśle i mocno opinający. [przypis redakcyjny]

5. popręg — część rzędu konia; rzemień biegnący pod brzuchem zwierzęcia i służący utrzymaniu siodła we właściwej pozycji. [przypis edytorski]