Pieśń II¹²

Nie ma świat nic trwałego, a to barzo k rzeczy³:

Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy⁴.

Ale rzadki, co by tę powieść Homerowę,

Przypuściwszy do uszu, wlepił sobie w głowę.

Bo każdego swa własna nadzieja uwodzi

A ledwie sie z człowiekiem zaraz nie urodzi.

Póki zakwitła młodość stoi w swojej mierze⁵,

Lekka⁶ myśl niepodobne⁷ rzeczy przed się bierze:

O starości nie myśli ani na śmierć pomni

A w dobrym zdrowiu będąc, choroby nie wspomni.

Szalony ludzki rozum — ani oni⁸ znają,

Jako młodość i żywot prędko upływają.

Co ty wiedząc, bądź cierpliw do kresu żywota,

Strzegąc sie, ile możesz, troski a kłopota.

Przypisy:

1. Pieśń II dodana — pieśń jest parafrazą elegii Simonidesa z Keos. [przypis redakcyjny]

2. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

3. k rzeczy (starop.) — słusznie, mądrze powiedziane. [przypis redakcyjny]

4. Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy — w Iliadzie Homera (ks. VI) Glauk porównuje ludzkie rodzenie się i umieranie do losu liści na drzewach; por. też biblijną Mądrość Syracha (14, 18). [przypis redakcyjny]

5. stoi w swojej mierze — trwa, znajduje się w swoich granicach. [przypis redakcyjny]

6. lekki — tu: lekkomyślny. [przypis redakcyjny]

7. niepodobny (daw.) — nierealny, niewykonalny. [przypis redakcyjny]

8. oni — tzn. szaleni, lekkomyślni ludzie. [przypis redakcyjny]