Pieśń IV¹

Kiedy by kogo Bóg był swymi słowy

Upewnił, że miał czasu wszelakiego

Strzec od złych przygód jego biednej głowy,

Miałby przyczynę żałować sie² swego

Nieszczęścia, płacząc, że mu sie nie zstało

Dosyć tak zacnej obietnicy Jego,

Ale że Bogu z nami sie nie zdało

Tak postępować; prózno narzekamy,

Że sie co przeciw myśli nam przydało³.

Wszyscy w niepewnej gospodzie mieszkamy,

Wszyscysmy pod tym prawem sie zrodzili,

Że wszem przygodom⁴ jako cel być mamy.

Na tym rzecz wszytka, żebysmy nosili⁵

Skromnie, cokolwiek na człowieka przydzie,

A w niefortunie nazbyt nie tesknili⁶.

Płacz albo nie płacz, z drogi swej nie zydzie

Boskie przejźrzenie⁷, prózno sie kto zdziera⁸:

Niewola ciągnie, choć kto nierad idzie.

Nadzieja dobra serca niech podpiera⁹;

Zaż to, że źle dziś, ma źle być i potym?

Jedenże to Bóg, co i chmury zbiera,

I co rozświeca niebo słońcem złotym.

Przypisy:

1. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w utworze jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

2. żałować sie (starop.) — żalić się na co. [przypis redakcyjny]

3. przydało — przydarzyło. [przypis redakcyjny]

4. przygody — tu: przypadki. [przypis redakcyjny]

5. nosić — tu: znosić. [przypis redakcyjny]

6. tesknić (starop.) — rozpaczać. [przypis redakcyjny]

7. przejźrzenie — postanowienie (Opatrzności). [przypis redakcyjny]

8. zdzierać — wydzierać. [przypis redakcyjny]

9. Nadzieja... itd. (w. 19-22) — motywy horacjańskie (Carmina II 10). [przypis redakcyjny]