Pieśń VII¹²

Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie,

Świata nie znać³ w kurzawie;

Rzeki dnem uciekają⁴,

A zagorzałe⁵ zioła dżdża⁶ z nieba wołają.

Dzieci, z flaszą do studniej; a stół w cień lipowy,

Gdzie gospodarskiej głowy

Od gorącego lata

Broni list⁷, za wsadzenie przyjęmna zapłata.

Lutni moja, ty ze mną; bo twe wdzięczne strony⁸

Cieszą umysł trapiony,

A troski nieuspione⁹

Prędkim wiatrom podają¹⁰ za Morze Czerwone.

Przypisy:

1. Ks.2, Pieśń VII — w pieśni pojawiają się motywy z Carmina Horacego (I 17, I 26, I 32, II 3, II 11). [przypis redakcyjny]

2. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

3. nie znać — nie widać. [przypis redakcyjny]

4. dnem uciekają — wysychają, wsiąkając w dno. [przypis redakcyjny]

5. zagorzały — spalony, wyschnięty. [przypis redakcyjny]

6. dżdża (starop.; D. lp od: deżdż) — deszczu. [przypis redakcyjny]

7. list (daw.) — liść. [przypis redakcyjny]

8. strony (starop.) — struny; u Kochanowskiego niekiedy pojawia się również forma z „ó”. [przypis redakcyjny]

9. nieuspiony (starop.) — nie dający się uśpić, uśmierzyć. [przypis redakcyjny]

10. podawać — tu: przekazywać. [przypis redakcyjny]