Pieśń VIII¹²

Gdzieśkolwiek jest, Bożeć pośli³ dobrą godzinę;

Jaciem twój był jako żywo⁴, i twoim zginę.

Tak to Bóg przejźrzał od wieku⁵; a nie żałuję,

Bo w tobie więcej niż we stu inszych najduję.

Nie tylkoś nad insze gładszą sie urodziła,

Aleś i zwyczajmi twarzy nic nie zelżyła⁶;

A jako wdzięcznie szmarakiem złoto sie dwoi⁷,

Tak tej szlachetnej duszy w tym ciele przystoi.

Szczęśliwy ja człowiek, bych mógł⁸ tak użyć tego,

Jakobych sie nie omylił, co jest lepszego;

Lecz jako na błędnym⁹ morzu, nie tam, gdzie chcemy,

Ale gdzie nas wiatry niosą, płynąć musiemy.

Jednak albo miłość zmyśla sny sama sobie,

Albo i ty nie chcesz, bych miał zwętpić o tobie.

Ta nadzieja świat mi słodzi; a bych inaczej

Doznać miał (uchowaj, Panie), umarłbym raczej.

Przypisy:

1. Ks. 1, Pieśń VIII — Pieśń oparta na motywach z rzym. elegii miłosnej (Propercjusz), a także poezji Petrarki. [przypis redakcyjny]

2. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

3. Bożeć pośli (starop.) — niech ci Bóg ześle. [przypis redakcyjny]

4. jako żywo (starop.) — zawsze, póki żyję. [przypis redakcyjny]

5. przejźrzał od wieku — przewidział, postanowił, przeznaczył przed wiekami. [przypis redakcyjny]

6. zwyczajmi twarzy nic nie zelżyła — nie przyniosła ujmy. [przypis redakcyjny]

7. szmarakiem złoto sie dwoi — dzięki szmaragdowi oprawionemu w złoto podwaja ono swą piękność lub wartość (podobnie ciało zyskuje dzięki pięknej duszy; zob. w. 8). [przypis redakcyjny]

8. Szczęśliwy ja człowiek, bych mógł... — Jestem szczęśliwym człowiekiem! Obym mógł... [przypis redakcyjny]

9. błędny — taki, po którym się błądzi. [przypis redakcyjny]