Pieśń XXII¹

Rozumie mój, prózno sie masz² frasować:

Co zginęło, trudno tego wetować³;

Póki czas był, póki szczęście służyło,

Czegoś żądał, o wszystko łacno⁴ było.

Teraz widzisz, że nam niebo nie sprzyja:

W czym sie kochasz, to cię daleko mija.

Cóż temu rzec? I szkoda głowy psować⁵;

Lepiej sie nam na lepsze czasy chować.

A nie mniemaj, byś sam był w tej niewoli:

Nalazłby sie, kogo to nie mniej boli;

Jeno ludzie snadniej⁶ zakryć umieją,

Acz nie z serca, z wierzchu sie przedsię śmieją.

Mnie, smutnego, ten dowcip⁷ nie ratuje,

Wyda mię twarz, gdy sie serce źle czuje.

Wszakoż widzę, że sie prózno frasować:

Co zginęło, trudno tego wetować.

Przypisy:

1. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

2. prózno (...) masz — nie powinieneś. [przypis redakcyjny]

3. wetować (starop. czas. łączy się z D.: czego?) — odzyskać (z B.: co?). [przypis redakcyjny]

4. łacno (starop.) — łatwo. [przypis redakcyjny]

5. szkoda głowy psować (starop.) — szkoda zawracać sobie tym głowę. [przypis redakcyjny]

6. snadnie (starop.) — łatwo. [przypis redakcyjny]

7. dowcip (starop.) — tu: być może chodzi o sprytne ukrywanie uczuć (dowcip jako fortel, zdolność kombinowania, pomysłowość). [przypis redakcyjny]