Pieśń XXIII¹²

Nieźle czasem zamilczeć, co człowieka boli,

By nie znał nieprzyjaciel, że cię ma po woli³;

Ale to nade wszystko za raz⁴ odżałować,

A niewdzięcznemu panu tudzież podziękować.

Cierpiałem ja tak wiele, że mię wstyd powiadać,

A mógłby mi bezpiecznie każdy głupstwo zadać⁵,

Żem sie dał za nos wodzić czas tak barzo długi,

Bacząc⁶, że w małej wadze były me posługi.

Chciałem złość jakokolwiek wytrwać uprzejmością,

A zwyciężyć niewdzięczność swoją statecznością⁷;

Ale moja uprzejmość i statek był prózny,

A jej niebaczny⁸ umysł zawżdy memu rózny.

Bóg was żegnaj, niewdzięczne i nieludzkie wrota,

Świadome⁹ mych częstych dróg i mego kłopota;

Bodaj tu pajęczyna i pleśń na was padła,

A te niewierne zamki rdza plugawa zjadła!

Przypisy:

1. Ks. 1, Pieśń XXIII — kolejna pieśń o oczekiwaniu u drzwi ukochanej (zob. Ks.1, Pieśń XXI) oparta na motywach z poezji Katulla i elegików rzymskich. [przypis redakcyjny]

2. W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

3. mieć po woli (starop.) — mieć w swojej mocy. [przypis redakcyjny]

4. za raz (starop.) — za jednym razem. [przypis redakcyjny]

5. bezpiecznie (...) głupstwo zadać — bez obawy, że się pomyli, zarzucić głupotę. [przypis redakcyjny]

6. bacząc (forma starop.) — chociaż zauważyłem. [przypis redakcyjny]

7. stateczność (a. statek*) — wierność, stałość. [przypis redakcyjny]

8. niebaczny (starop.) — niewdzięczny. [przypis redakcyjny]

9. świadomy (starop.) — będący świadkiem. [przypis redakcyjny]