Niedawno jeszcze — kiedym spoczywał uśpiony...

Niedawno jeszcze — kiedym spoczywał uśpiony,

A sen mój się zarzęśnił¹ strzałem pełnym dymu

I w dymie stanął anioł jak ogień czerwony,

I szepnął mi do ucha: «Ja Mord — lecę z Rzymu...»

Jam uciekał i tęczę tak za sobą snował

Jak Irys²... a po tęczach gnał mię ów przeklęty

Tak, żem spytać go musiał: «A któż tam mordował?»

A on mi znowu szepnął w ucho: — «Ojciec święty».

I znowu uciekałem... i kwiatów kielichy,

I róże z ducha mego ciskałem za siebie

Broniąc się... a on za mną jak kurz i wiatr cichy

Gnał i szeptał: «Spełnione tu... osądzą w niebie».

Przypisy:

1. zarzęśnić się (neol.) — zarosnąć rzęsą (jak staw) a. zasłonić się rzęsami (jak oko). [przypis edytorski]

2. Irys (mit. gr.) — właśc. Iris, Iryda; bogini tęczy, władająca również chmurami i deszczem. [przypis edytorski]