Salomon¹ i Sulamitka²

SULAMITKA

Twe oczy jak pochodnie gorą³, od których noc się rozpłomienia.

SALOMON

Wśród rzęs twe oko jak jezioro, które nadwodny gaj ocienia.

SULAMITKA

Twe usta są jak wiśni grona purpurą malowane ciemną.

SALOMON

Ust twoich róża rozchylona motyle nęci ponade mną.

SULAMITKA

Pierś twa jak brama, kędy⁴ woje⁵ wroga łoskotem trwożą stali.

SALOMON

Jak dwa gołębie piersi twoje, co na śnieżystej siedzą hali.

SULAMITKA

Twe słowa jak najsłodsze miody, jako szum cedrów⁶ twoja mowa.

SALOMON

Jak dźwięczny szelest górskiej wody, jak zapach mirry⁷ twoje słowa.

SULAMITKA

Jak płomień podczas nocy mroźnej tyś pożądany mnie i drogi.

SALOMON

Jak łódź do brzegu z fali groźnej spieszę, o luba, w twoje progi.

SULAMITKA

Pierś twą chcę czuć na moim łonie, w uściski pochwyć mnie palące.

SALOMON

Zstokrotnić chciałbym moje dłonie i ust, i źrenic mieć tysiące.

SULAMITKA

Ramiona twoje mnie unoszą, jak róża od gorąca mdleję⁸.

SALOMON

Poję się twego tchu rozkoszą, jak palma w piaskach, gdy wiatr wieje.

SULAMITKA

Obłok zasłania me źrenice, w otchłań upadam, w głębię ciemną...

SALOMON

W oczach mych skrzą się błyskawice, ziemia zapada się pode mną...

SULAMITKA

O luby! szczęścia to godzina, nad wszystkie życia chwile święta.

SALOMON

O luba! chwila to jedyna, gdy się o śmierci nie pamięta.

SULAMITKA

Mądrym i pięknym będzie dziecię, którem poczęła w tej godzinie.

SALOMON

Jak w pączku często kona kwiecie, w łonie niech twoim dziecko zginie.

SULAMITKA

Od zgrozy ciało me drętwieje — — przecz⁹ słowu dałeś wyjść strasznemu?

SALOMON

Li tylko to, co nie istnieje, o luba, nie podlega złemu.

Przypisy:

1. Salomon — biblijny król Izraela, panujący ok. roku 1000 p.n.e, sławny dzięki swojej mądrości. Tradycja żydowska przypisywała mu autorstwo Pieśni nad pieśniami, włączonego do Biblii poematu miłosnego. [przypis edytorski]

2. Sulamitka — Sulamith, imię Oblubienicy, bohaterki Pieśni nad pieśniami, hebrajskiego poematu miłosnego włączonego do Biblii (bohater męski występował pod imieniem Salomon). [przypis edytorski]

3. gorzeć (daw.) — palić się. [przypis edytorski]

4. kędy (daw.) — gdzie. [przypis edytorski]

5. woje — wojownicy. [przypis edytorski]

6. cedr — górskie drzewo iglaste, występujące w Azji i na północy Afryki. [przypis edytorski]

7. mirra — wonna życica wykorzystywana jako pachnidło bądź kadzidło. [przypis edytorski]

8. mdleć (daw.) — słabnąć. [przypis edytorski]

9. przecz (daw.) — dlaczego. [przypis edytorski]