Liryka, liryka, tkliwa dynamika

Sam nie rozumim, skąd to mi się bierze,

że jestem mitologiczne zwierzę,

ni to świnio-byk i ni to koto-pies,

w ogóle z innych stron:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Idę, powiedzmy, wieczorem z Arturem

i nagle: księżyc wschodzi nad murem,

Artur ostrzega, bo dobry kolega:

— Nie patrz. — A ja jak bóbr:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

W takim «Przekroju» po prostu się boją,

bo jak na przykład wejdę do pokoju

i się zamyślę, powiedzmy, o Wiśle,

to zaraz łzy jak groch:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Wy się nie dziwcie, śliczni panowie,

sześć lat po świecie tułał się człowiek

i nagle: Polska i harfa eolska¹,

po prostu cud jak z nut:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Będziecie śmiać się, lecz daję słowo:

ja czytam nawet «Gazetę Ludową»²

i «Pokolenie»³, i wiersze w «Kamenie»⁴,

i czytam, i szlocham, och!

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Niech mnie zarąbią, niech honoraria

wyda na wieńce Artur Maria⁵!

Ja jestem Polak, a Polak jest wariat,

a wariat to lepszy gość:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

A po pogrzebie pod korniszon

niech epitaphium mi napiszą:

TU LEŻY MAGIK I MAŁPISZON,

pod spodem taki tekst:

«Liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal».

Pierwodruk: „Od A do Z” (dodatek do „Dziennika Polskiego”) 1946, nr 6.

Przypisy:

1. harfa eolska — znany od starożytności, popularny szczególnie w okresie romantyzmu instrument muzyczny składający się z prostokątnego pudła rezonansowego i pionowo rozpiętych na nim jelitowych strun, ustawiany w ogrodach lub parkach (niekiedy nad brzegiem morza), by ruchy powietrza pobudzały harfę do wydawania dźwięków; nazwa nawiązuje do imienia boga wiatrów z mit. gr. Eola; harfa eolska stanowi synonim poezji, szczególnie tej zakorzenionej w związkach z naturą. [przypis edytorski]

2. Gazeta Ludowa — organ Polskiego Stronnictwa Ludowego, wydawany w Warszawie w l. 1947–1949. [przypis edytorski]

3. Pokolenie — dwutygodnik Związku Młodzieży Polskiej, wydawany w Warszawie w l. 1948–1953. [przypis edytorski]

4. Kamena — miesięcznik literacki, poświęcony przede wszystkim poezji wychodzący w Lublinie w l. 1933–1993. [przypis edytorski]

5. Swinarski, Artur Maria (1900–1965) — poeta, satyryk, dramatopisarz, plastyk, przyjaciel Gałczyńskiego, wspomniany również w poemacie Zaczarowana dorożka. [przypis edytorski]