Do Kasie

Mam nadzieję, że się nade mną zlitujesz,

Bacząc, że się na mie niewinnie frasujesz.

A jeśli gniew będziesz trzymać uporczywie,

Przysięgam przez miłość, która we mnie żywie¹,

Dla wielkiej żałości żywota się zbawię,

Żem ci nic nie winien, świadkiem swą śmierć stawię.

Wżdy też wtenczas rzeczesz: „Dla gniewu mojego

Niewinniem straciła sługę uprzejmego”.

Ale ta twa żałość już za mie nie stanie;

Przeto porzuć wczas gniew, usłysz me żądanie,

Nie okazuj mi tak niełaskawej twarzy,

Prze² którą żal srogi serce moje żarzy.

Nieznośnej żałości i ciężkiej tęsknice

Żałośne łzy, które kropią smętne lice,

I gęste wzdychania jawny znak dawają,

Choćbym słowa nie rzekł, tak na cię wołają:

„Przecz³ okrutnie męczysz tego, coć w twem prawie?

Nie przystoić srogość, zlituj się łaskawie!”

Przypisy:

1. żywie — żyje. [przypis edytorski]

2. prze — przez, z powodu. [przypis redakcyjny]

3. przecz — przez co; dlaczego. [przypis redakcyjny]