Nocą letnią

Z wiązu konarów w dygocie zwisa

Pnącz żalu rozpleniony,

Prze korzeniami, drga czarna misa

Wieczności pogrzebionej¹.

Giętko splotami pnie się ze strugi

Tuman zgniły i łzawy,

Z gleby parując, mży opar długi,

Grozą podcina trawy.

Podgwiezdne kręgi w łzach rozżalone

Harfiane zbudząż² skargi?

Ach, bryły ziemi, bruzdy zielone

W obłoki tłoczą piargi³!

Mgłami się bliskość osnuła płaczu,

Gorzko szlochają płoty,

Niebiosa sterczą niemą rozpaczą,

Stromą górą zgryzoty.

Wzgórze goryczy mieni się szklano,

Chmury zwiesza zatraty,

Kto, by ujść sobie⁴, wyruszy rano,

Temu przesłoni światy.

Przypisy:

1. pogrzebiony (daw.) — pogrzebany. [przypis edytorski]

2. zbudząż — czy zbudzą; przecież zbudzą. [przypis edytorski]

3. piarg — stos kamieni. [przypis edytorski]

4. ujść sobie — uciec od siebie. [przypis edytorski]