Idź cicho twą drogą, idź niemo przez świat

Idź cicho twą drogą, idź niemo przez świat,

Pilnie patrzaj¹ po drodze, jaki więzi cię ślad.

Nie oczekuj zapytań, nie trwoń jasnych słów:

Gdzie czekasz na odpowiedź, z wolna zawracaj znów.

Z jakiegoś domu przychylne wezwanie,

O, wędrowniku, już wzywa cię dłoń.

Znużonyś². Czeka cię wonne posłanie.

Ku drzwiom rozwartym ciężkie stopy skłoń.

Cóż do ogrodu wkracza i w altanie nakrywa

Stół prosty? Leży obok gron winnych chleb.

Odłóż kij zakurzony, niechaj w kącie czeka,

— Witajcie, mili moi! — niech was strzeże Bóg.

Godzinka przed zmierzchem... niezadługo³ noc.

Łóżko w izbie schludnej i muśnięcie warg.

Rozmyślania włóczęgi, tęsknice i mitręgi,

Pytanie wiecznotrwałe, skarga, droga i sen.

Idź cicho twą drogą, idź niemo, i trwaj.

Pilnie patrzaj po łanach, gdzie drogowskaz się gnie.

Nadążysz do gospody, nim zapadnie noc,

Drzwi rozewrą się izby, nie odeślą cię.

Przypisy:

1. patrzać (daw.) — patrzeć. [przypis edytorski]

2. znużonyś (daw.) — jesteś znużony. [przypis edytorski]

3. niezadługo — niebawem. [przypis edytorski]