Pieśń o Attydzie

Myśl z dawnych wiosen pamiątki grzebie¹ —

Ciche pragnienia ku tobie płyną...

Gdyś mnie odeszła, jasna dziewczyno,

Jedno² mi chyba umrzeć bez ciebie!

Łzą rzewną złocąc smutek rozstania,

Uniosłam serce na wspomnień cmentarz —

Lecz się wspomnienie z duszy wyłania

I pytać pragnie: czyli³ pamiętasz?

— Szumiały złote wesela kruże⁴

Na młodych uczuć wiosennej łące.

Wieńce fijołków brałaś i róże,

Wieńcząc mi łono w mirty kwitnące.

Na moje włosy kwietne wonności

Roniłaś z konchy, kochanko hoża,

Wabiąc mnie szeptem z miękkiego łoża,

Spragniona cichej, młodej miłości.

Kędyś⁵ w Sardes⁶ myśl twa płynie,

O Attydo, ku tej wiośnie,

Kiedy, garnąc się miłośnie

I czcząc we mnie swą boginię,

Rzekłaś sercu: „Serce prześnij

Czar młodości urojony

W złotostrunej, cudnej pieśni

Mej Safony!”

Dziś z lidyjskich niewiast grona

Tyś, jak księżyc w gwiezdnej łodzi,

Gdy nad kręgiem morza wschodzi

Jego twarz zaróżowiona —

I w różanym parku tonie,

Zapadając w drzew gęstwiny,

A gdzieś z łąki płyną wonie

Koniczyny...

— Taka cudna noc dokoła —

Cud uroków szczerozłoty — —

Tylko w piersi smutek woła,

Tylko w duszy cień tęsknoty...

Przypisy:

1. grzebać (pamiątki) — tu: odgrzebywać, wygrzebywać; wydobywać. [przypis edytorski]

2. jedno — tu: tylko; Jedno mi chyba umrzeć: pozostaje mi chyba tylko umrzeć. [przypis edytorski]

3. czyli (daw.) — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -li, znaczenie: czy, czy też. [przypis edytorski]

4. kruża — znane od czasów przedhistorycznych naczynie z uchwytem, szyjką i rozszerzonym wlewem, rodzaj dzbana. [przypis edytorski]

5. kędyś (daw., gw.) — gdzieś. [przypis edytorski]

6. Sardes — stolica Lidii, staroż. miasto w Azji Mniejszej, k. Smyrny (dziś: Izmiru) w zach. Anatolii. [przypis edytorski]