Warszawo! Warszawo!¹

Warszawo! Warszawo! O rodzimy grodzie

Nie może być lepiej, nie może być słodziej

Niż walczyć o Ciebie i marzyć o Tobie

I szczytnie spocząć w ogrodowym grobie...

Warszawo! Niemcy smutne zostawiają ślady:

Burzą serce Twoje z najcięższej armaty:

Lecz przecież Cię pomszczą nasze polskie dłonie

A możesz polegać na naszej obronie...

I choć Cię wrogowie palą, niszczą, burzą,

Ty znów się odrodzisz, znowu będziesz dużą,

Znów się rozigrają reklam błyskawice

I znowu ożyją wymarłe ulice...

I wszystkie ruiny zmienią się w pałace.

Włożymy w Ciebie duszę i włożymy pracę

A gloria nad Tobą znów się rozpłomieni

Gdy powstaniesz wielka w bieli i czerwieni...

Warszawo! Warszawo! O rodzimy grodzie

Nie może być lepiej, nie może być słodziej

Niż walczyć o Ciebie i marzyć o Tobie

I szczytnie spocząć w ogrodowym grobie.

Przypisy:

1. Warszawo! Warszawo! — Tekst ukazał się w powstańczym piśmie „Baszta”, nr 7 z 23 sierpnia, gdzie był podpisany „Orzeł”. [przypis edytorski]