Najemnica

Наймичка

Prolog

Chmurny ranek był w niedzielę;

Ponad polem mgła się ściele;

Na mogile w pośród pola

Coś się chysta¹ jak topola.

To niewiasty postać blada

Coś do łona ciśnie rada,

Coś z rannymi mgłami gada.

«Mgły wy gęste, mgły jutrzniane,

W srebrnych iskrach rozsypane!

Czemużeście mnie życzliwie

Nie pogrzebły² na tej niwie?

Czemu, widząc los nieczuły,

Biednych piersi nie zatruły?

O, pogrzebcie mnie w mogile.

O nie!... jeszcze... jeszcze chwilę...

Tylko skryjcie mnie głęboko,

Gdzie nie dojrzy ludzkie oko.

Jam nie jedna na tym świecie,

Ojca, matkę mamże przecie,

Mam i braci... jest rodzina,

Mam pieszczotkę... och, mam syna!

Ale jego główkę młodą

Nie polano chrzestną wodą.

O mój synu!... o nadziejo!

Niech ci główki nie poleją,

Ja bez chrztu zostawić wolę,

Niż cię ochrzcić na niedolę.

Cudzy ochrzczą cię kumowie³,

Ale żaden się nie dowie,

Kto ty jesteś... jak ci miano...

Mnie bogatą nazywano...

Nie przeklinaj mnie, dziecino!

Moje modły w niebo płyną,

Wysłuchają modłów w niebie

I otoczą szczęściem ciebie».

I rwąc piersi w takie słowa,

Za najgęstszą mgłę się chowa,

I zachodzi⁴ się boleśnie,

I o wdowie śpiewa pieśnię⁵:

Jak ta wdowa nad Dunajem,

Staroświeckim obyczajem,

Żwir na oczy synów sypie

I zawodzi pieśń na stypie:

«Och, tam w polu mogiła,

Och, tam wdowa chodziła.

Zamiast polną rwać rutę,

Rwała zielska zatrute.

Nie skutkowały ziela,

Bóg dwóch synów udziela.

W kitajkę⁶ je obwiła

I za Dunaj posyła. —

«Och Dunaju, ty rzeko!

Nieś me dzieci daleko.

Niech pobawią się mali

Pięknem cackiem twej fali.

A ty, piasku i trawko,

Bądźcie dla nich zabawką.

Piasek bawi... pobawi...

I kołyskę im sprawi;

Nad kołyską — opona⁷

Będzie trawa zielona».

I

Przy jeziorze, na futorze⁸,

Mieszkał sobie dziad z babulą.

W każdym miejscu w każdej porze,

Jakby dziatki tak się czulą;

Jednym śladem i przykładem,

Dziadek z babką, babka z dziadem.

Od dziecinnej razem chwili

Paśli owce na ugorze,

A potem się pożenili,

Futor, stawek, młyn nabyli;

A w futorze, przy jeziorze,

Zasadzili ogród różą

I pasiekę mieli dużą.

Wszystko dobrze... tylko dziatek

Na pociechę im nie dano.

Któż przytuli na ostatek

Głowę wiekiem skołataną?

Kto zapłacze? Kto pochowa?

Kto rodziców spełni słowa?

Nie masz⁹, nie masz na tym świecie

Jak rodzone własne dziecię!

Ale gorzej w gmachu świetnym

Jak sierota żyć bezdzietnym

I zebrane mienie w trudzie

Między obce oddać ludzie,

Co za życia gonią za nim

I zmarnują z urąganiem.

II

Dziadek i babka jednej niedzieli

Na niskiej przyzbie¹⁰ sobie siedzieli,

Ubrani biało, aż patrzeć miło.

A na niebiosach słonko świeciło,

Ani chmureczki, ani wietrzyka,

Rajska pogoda duszę przenika.

Bolesne dumki¹¹ i smutek chory

Gdzieś się ukryły jak zwierz do nory.

W tak pięknym życiu, w tak cudnym czasie,

Czego by starzy tęsknili, zda się?

Czy dawne licho, czy myśl o śmierci

Jak gdyby robak po piersiach wierci?

Myśl jakaś tęskna, jakaś niemiła,

Jakaś wczorajsza rana odżyła.

Bóg raczy wiedzieć, co im nie płuży¹².

Może o wiecznej marzą podróży.

A do podróży na ten szlak boży

Któż im w karawan konie założy?

«Nastko-gołąbko! — powiada stary —

Kto nas po śmierci włoży na mary¹³?»

«Ojcze serdeczny — babka odpowie —

To mi się dawno snuło po głowie

I dawno sobie daję pytanie:

Komu chudoba¹⁴ nasza zostanie?»

«Cyt! Ale słuchaj... słyszę w tej chwili,

Coś za wrotami jak dziecko kwili.

Pójdziem zobaczyć, co to za sztuka?

Bo coś nie darmo serce mi puka».

Więc kiedy starców ciekawość miota,

Wsparci na kijkach śpieszą pod wrota.

Spieszą pod wrota i pod przełazem,

Milcząc, oboje stanęli razem:

Bo w lichą płachtę i w starą świtę¹⁵

Leży pod płotem dziecię spowite;

Snadź¹⁶ tylko matce — szmaty dziurawe

Starczyło dziecku dać na wyprawę.

Uradowani starcowie szczerze,

Kiwali głową, mówiąc pacierze.

Drobna dziecina, lekko ściśnięta,

Jeszcze wyciąga ku nim rączęta,

A popłakawszy, po krótkiej chwili,

Już tylko niemym kwileniem kwili.

«A widzisz, Nasto, dusza mówiła,

Że Bóg nam z nieba pociechę zsyła.

Bierzże ją prędzej... zimno na dworze,

W miękkie pieluchy obwiń niebożę,

Obwiń w pieluchy, zanieś do chaty,

A ja... jak niegdyś dawnymi laty,

Skoczę na konia, aż wiatr zaświszcze,

Poprosić kumów na Horodyszcze¹⁷».

Och, dziwno jakoś na świecie bywa:

Jeden na syna przekleństw przyzywa,

Wypędza z chaty, zębami zgrzyta:

Drugi, gdy w chatę syn mu zawita,

To krwawym potem, w kośbę¹⁸ czy żniwa,

Woskową świeczkę zapracowywa¹⁹,

By ją z modlitwą nieść do ołtarza,

Że Bóg go drogim skarbem obdarza.

Zapala świeczkę, łzy rzewne leje,

Za swoje szczęście, za swe nadzieje.

Cieszyć się Bóg wie czy było po co,

Ale bez dziatwy — jakoś sieroco.

III

W Horodyszcze leciał stary,

Zebrał kumów aż trzy pary

I pod wieczór chrzestną wodą

Ksiądz dziecinę polał młodą.

Dano dziecku imię Marka,

A serdeczna dziadów parka,

Na wzrost jego patrząc krzepki,

Złotej chciałaby kolebki.

Już dla Marka, dla pieszczoty,

Już kolebki mało złotej:

Stary dziadek z babką chorą

Już mu cacek nie dobiorą.

I po drugiej, trzeciej wiośnie

Wypieszczony Marko rośnie

I wyrasta na młodziana

Jak jagódka, jak rumiana...

Wtem jednego w polu żniwa

Nowa gościa im przybywa:

Czarnobrewka — dziewczę hoże,

Przyszła w najmy²⁰ żąć im zboże.

«A cóż, Nasto?» — «Cóż Trochimie?»

«Trzeba żniejki, niech się przyjmie.

Z starej ręki babki, dziada

Sierp żniwiarski już wypada,

A i dziecku będzie słodziej,

Bo mu niańka nie zaszkodzi» .

«Tak, tak, Nasto! — Trochim powie —

Już nie służy wiek i zdrowie,

A pod starość wielka zmiana,

Zdarłem nogi po kolana,

Nam potrzebne ręce młode...

Co chcesz, dziewczę, za nagrodę?»

«Ja chcę służyć w waszej chacie,

A przyjmuję, co mi dacie»

Rzecze dziewka kłopotliwa.

A staruszek brodą kiwa:

«Krzywdzić ciebie?... nam to na co?

Lecz ty waż się ze swą pracą,

Bo mówili ludzie starzy,

Że ten nie ma, kto nie waży.

Ty nas nie znasz, a my ciebie.

Żyj na naszym teraz chlebie,

A jak dobrze pójdzie proba,

Jedno drugich upodoba,

Jak pobędziesz w naszej chacie,

Pomówimy o zapłacie».

«Och, już wy mnie nie skrzywdzicie,

Ojcze-serce, matko-życie!

Mieszkać będę w waszej chacie,

Wezmę płacę, jaką dacie».

Weszli w chatę i dziewczyna

Nową służbę rozpoczyna,

Tak szczęśliwa, taka rada,

Na sto koni jakby wsiada,

Jakby dola biednej dana

Wyjść za pana, za hetmana.

O poranku i wieczorze

Ona w chacie i na dworze,

I w oborze, i w stodole,

I na żniwo idzie w pole.

Lecz najmilej czas jej płynie

Nad kołyską, przy dziecinie,

Że i matka i rodzona

Tylu trudów nie dokona.

W dzień powszedni czy w niedzielę

I pościołkę mu uściele,

I koszulkę włoży białą,

I rozczesze główkę małą,

I piosenki wyśpiewywa,

I wystruga wóz z łuczywa.

Cóż dopiero, gdy w dni święta

Inszą pracą niezajęta?

Przez dzień cały, przez dzień boży

Z rąk chłopięcia nie położy.

Aż się dziwią staruszkowie,

Nie pomieszczą tego w głowie,

Błogosławią jak rodzice

Swą poczciwą najemnicę.

Lecz gdy w nocy posną starzy

I dziecina się rozmarzy,

Ona patrzy na pacholę

I przeklina swoją dolę.

A jej żalu i rozpaczy

Nikt na świecie nie zobaczy;

Jeden Marko — lecz niebożę,

On zrozumieć jej nie może:

Czego płacze nieszczęśliwa?

Po co łzami go obmywa?

Czemu zszedłszy gdzieś w oddali

Całunkami aż go pali?

Nie dojada kęska chleba,

Byle Marko miał co trzeba?

Czasem ze snu coś wyszepce

Lub przewróci się w kolebce;

To już ona kłopotliwa

Z najtwardszego snu się zrywa

I przeżegna w nocną ciszę,

I kolebkę zakołysze.

Ona czuje aż z za ściany

Oddech dziecka rozespany;

A gdy z rana oczka przetrze,

Rączką chwyta za powietrze

I rączkami opowije

Pochyloną niani szyję,

Czasem nie wie, co wygada,

Imię matki niańce nada

I jak dąbek rość poczyna,

I kraśnieje jak kalina.

IV

Ej, niemało, niemało

Wód się w rzece przelało

I zła dola surowo

Puka w chatę dziadową.

Baba Nasta w mogile,

Dziadek upadł na sile,

Ani rady już nie ma,

Uratować Trochima.

Wreszcie uratowali,

I bieda poszła dalej,

I na cichym futorze

Szczęście zakwitło boże,

Z ciemnych gajów na nowo

Przyszło w chatę dziadową.

Już i Marko dziecina

Wyrósł bujno jak trzcina,

Krzepki na kształt jawora,

Że i żenić już pora.

Starzec w myślach się gubi:

«Kogo chłopak zaślubi?».

Słuchać ludzi nie wadzi,

Najemnicy się radzi.

Ta posłałaby swaty

Do królewny bogatej;

Lecz królewna daleko,

A tu lata ucieką²¹.

«Niech sam radzi w tej mierze,

Niech sam żonę wybierze».

«Dobrze, córko — rzekł stary —

Niech wyszuka już pary,

A jak parę wyszuka,

Posłać swatów nie sztuka».

Rozpytali, radzili,

Panów swatów prosili,

Przyszli swaty za wolą,