Człowiek nad apetyt jeść nie może, pić może

Siedząc Włoch na bankiecie gdzieś między Polaki,

Natkał rozmaitymi żołądek przysmaki.

Więc, gdy, prze gospodarską po uczcie ochotę¹,

Przed każdego kieliszków pewną kładą kwotę²,

Że do nich przymuszają, aż się drudzy dawią³,

Rozumie, że znowu stół misami zastawią;

Tak jego do jedzenia, jako i do picia

Musić⁴ będą. Więc skrycie, umknąwszy obicia,

Uciec, niżeli umrzeć, z tego woli gmachu.

I przyznał się nazajutrz do swojego strachu.

Przypisy:

1. ochota (daw.) — gościnność. [przypis edytorski]

2. kwota — tu: ilość. [przypis edytorski]

3. dawić (daw.) — dławić. [przypis edytorski]

4. musić (daw.) — zmuszać. [przypis edytorski]