Dla ścieżki drogi nie opuszczaj

Każdy się, mówi polska przypowieść, oszuka,

Kto, mając drogę w oczach, ścieżki sobie szuka

I abo jej we dwoje przyczyni¹, chcąc skrócić,

Abo musi zaszedszy nie tam, gdzie chciał wrócić;

Musi często ze strachem nocować w pół boru,

Puściwszy się bitego swym domysłem toru:

Przyznają doświadczywszy, dla tego ostrożni,

Trafi li się drugi raz wędrować, podróżni.

Niejednemu się da znać posztarzowi² ścieżka,

Kiedy, puściwszy drogę, terminu omieszka³.

Przeto królewską drogą⁴ gościniec swą mową

Uprzywilejowany łacinnicy zową.

Leda⁵ hultaj, leda drab, kędy się mu nada,

Czego wolne⁶ gościńce, na ścieżkach zasiada.

Przypisy:

1. przyczynić (daw.) — dołożyć, pomnożyć, powiększyć. [przypis edytorski]

2. posztarz — pocztylion. [przypis redakcyjny]

3. omieszkać (daw.) — spóźnić się, opuścić, nie stawić się gdzieś. [przypis edytorski]

4. królewska droga — via regia. [przypis redakcyjny]

5. leda (daw.) — tu: byle. [przypis edytorski]

6. czego wolne — od czego. [przypis redakcyjny]