Pieśń¹

Fraszka ten świat i złoto, Jedwab i perły błoto;

Jako się z ziemie² rodzi, Tak zaś pod ziemię wchodzi.

Fraszka rozkosz choć słodka, Bo nie tylko jest krótka,

Ale tysiąc goryczy, Oraz po sobie liczy.

Rzadko bez grzechu bywa, Ten, co jej rad zażywa.

A wytchnieć³ tych słodkości, Kiedy się w cię⁴ zagości

Robak sumienia złego, I gniew Stwórce⁵ twego;

Ciężka jest jego ręka, Kiedy człowieka nęka.

Fraszka sława i próżne, O nię⁶ starania różne...

A kto cnoty nie umie, I w największym rozumie

Głupi, trzeba go ćwiczyć⁷, Bo trzech nie umie zliczyć.

Dobra piękna wymowa, Gdzie cnota kładzie słowa;

Dobry żywot, kto żywie⁸ Na tym świecie cnotliwie

I kto się w cnotę robi, Na wieki się ozdobi.

Przypisy:

1. Pieśń — Pieśń naśladuje ulubiony ówcześnie wzór tzw. „kozaczka duchownego”. [Mowa tu o pochodzących z początku XVII w. Kozaczku Duchownym na dwa Chory, Anyelski y Diabelski i Pieśni o Kozaczku Duchownym, które same również zostały zainspirowane formą innego utworu: Pieśni o Kozaku i Kulinie. Kozaczki mają formę dialogu, stąd specyficzna budowa i wyraźny, podkreślony wielkimi literami i interpunkcją, podział wersów na pół w Pieśni Wacława Potockiego. — red. WL.] [przypis redakcyjny]

2. z ziemie (starop. forma D. lp r.ż.) — z ziemi. [przypis edytorski]

3. wytchnieć (daw.) — odechce ci się. [przypis redakcyjny]

4. w cię (starop. forma Msc. lp) — w tobie. [przypis edytorski]

5. Stwórce (starop. forma D. lp r.m.) — Stwórcy. [przypis edytorski]

6. o nię (starop. forma B. lp r.ż.) — o nią. [przypis edytorski]

7. ćwiczyć (daw.) — napominać. [przypis edytorski]

8. żywie (daw.) — żyje. [przypis redakcyjny]