Ślepego króla litościwa córka

Już trzeci dzień czekają tłumy na wagony.

Taki był plan. To leżą przyszli podróżnicy

Śmierci. O, siostro smutna, z jakiej przyszłaś strony?

Wśród kanonady przybiegłaś z ulicy?

Ta siostra tu przyniosła skarb nieodkupiony,

Dla starców niecierpliwych, dla łkających dzieci,

Dla wszystkich — z czyich oczu blask poznania świeci —

W szklance wody go dzieli ręką Antygony¹.

Zbliżają się, podnoszą z ziemi niewolnicy:

Ta — po szklankę wyciąga dziewczęcą dłoń wąską —

«Byle prędzej!» z jej dumnej wyczytasz źrenicy.

Cjanek² do warg przybliża niby bzu gałązkę.

Przypisy:

1. Antygona — w mitologii greckiej córka Edypa i Jokasty, tebańska księżniczka; tytułowa bohaterka tragedii Sofoklesa. W tej wersji mitu gdy ślepy Edyp tułał się jak żebrak po drogach, Antygona towarzyszyła mu aż do jego śmierci, a następnie powróciła do Teb. Wbrew zakazowi nowego króla, swojego wuja, Kreona, pochowała uznanego za zdrajcę brata, Polinika. Za sprzeciw wobec królewskiej decyzji króla została skazana na śmierć. Popełniła wówczas samobójstwo. [przypis edytorski]

2. cjanek — dziś: cyjanek; potoczna nazwa cyjanku potasu, będącego silną trucizną. Podczas Zagłady wiele osób żydowskich spotkało się z ekstremalnymi prześladowaniami, przemocą, terrorem, utratą rodzin, społeczności oraz nadziei na możliwość przeżycia. W tak dramatycznych okolicznościach niektórzy uciekali się do samobójstwa. Decyzja o odebraniu sobie życia często wynikała z połączenia różnych czynników w tym strachu, beznadziei, desperacji, ale też chęci odzyskania poczucia kontroli w sytuacji skrajnej bezradności. [przypis edytorski]