Psalm XXXIII

Usque quo Domine oblivisceris me in finem¹.

Psalm 12²

Dzięka za dolegliwości ojcowskiego nawiedzenia

Dokądże, Panie, zapomnisz mię na końcu i czemu odwracacz oblicze Twoje od ciebie, już już ginącego.

Ratunek Twój, kiedy najpotrzebniejszy, odszedł mię; a moc ukrzepiająca³ Twoja tak się ze mną obchodzi, jak gdy w ciężkim głodzie matka dziecko porzuci.

Acz⁴ ci ja tak opuszczony uważam w duszy mojej sądy Twe sprawiedliwe⁵, i na nikogo, tylko na porywczy pochop⁶ mój do złego narzekam.

Czegom⁷ sam chciał, to mam; a jakom robił, taka mię też i kara za grzechy potyka.

Bo gdy rozmyślam przeszłe dni młodości mojej, przypominam, że tam włosów piększenie nie mogło być bez obrazy bożej i zgorszenia bliźniego.

Za to teraz zrosły się w kupę jako strąki bobu rozkwitłego, a nierozplecione kędziory uczyniły ze mnie Nazarejczyka.

I stąd mniemam czasem, żem zasiągnął od Samsona stroju albo żem tym znakiem na sędźtwo⁸ ludu jest bożego naznaczony.

Jakoż widzę, że chociem od tego proroka laty daleki; do własności jednak włosów jego i moje wielką mają relacją⁹.

Bo jako w tamtych skryta moc taiła się ludzką niezmożona; tak i w moich uznawam niewypowiedzianej choroby ostrość, której żadne nie pomoże lekarstwo.

I tak nie tylko podniósł róg nieprzyjaciel na głowie mojej; ale też i wewnątrz różnemi dolegliwościami ścisnął mi serce.

Rzadka choroba, żeby mi nią nie dokuczył; i szczęśliwa część ciała, która by wolna była od uprzykrzonej afekcji¹⁰.

Temi paroksyzmami pomięszana głowa nie dosyć czyni funkcji swojej; a co godzina alteracją¹¹ pomięszany rozum prawie odchodzi od siebie.

Wierzę, jeżeli czemem zgrzeszył¹², to mi się w karę grzechu obraca; o jakoż słusznie z kołtonem rzekę: sprawiedliwyś Panie, gdy sądzisz, a dobrotliwy, gdy karzesz.

Jużże¹³ tedy siecz, pal i według upodobania Twego dotykaj, o Najwyższy; jeno ukarawszy docześnie, racz przepuścić na wieki. Oświeć oczy moje, abym kiedy nie zasnął w śmierci i żeby nie rzekł trapiący mię nieprzyjaciel: przemogłem.

A ja i w najostrzejszych boleściach śpiewać Ci i wielbić imię Twe święte będę, ufając, że w tem nawiedzeniu ręki Twej, choć się zachwieję, podźwigniesz upadłego. I tak rozraduje się duch mój w Zbawicielu swoim; a ja wyznawać będę Panu, że który mię nawiedził bólem, ten mi dodał i cierpliwości.

Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi świętemu etc¹⁴.

Przypisy:

1. Usque quo Domine oblivisceris me in finem (łac.) — Jak długo, Panie, całkiem nie będziesz o mnie pamiętał; Psalm 13. [przypis edytorski]

2. Psalm 12 — w dzisiejszej numeracji np. wg. Biblii Tysiąclecia: Psalm 13. [przypis edytorski]

3. ukrzepiający (daw.) — pokrzepiający, wzmacniający. [przypis edytorski]

4. acz (daw.) — aczkolwiek, jednakże. [przypis edytorski]

5. uważam (...) sądy Twe sprawiedliwe (daw.) — uważam (...) za sprawiedliwe. [przypis edytorski]

6. pochop (daw.) — pochopność, skłonność. [przypis edytorski]

7. czegom (...) chciał (daw.) — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: czego chciałem. [przypis edytorski]

8. sędźtwo a. sędztwo (daw.) — także: sęstwo; sędziostwo, urząd sędziego. [przypis edytorski]

9. relacją (daw. forma) — dziś B. lp r.ż.: relację. [przypis edytorski]

10. afekcja (daw.) — skłonność, afekt; podrażnienie, pobudzenie; tu: chorobliwe podrażnienie jakiegoś organu. [przypis edytorski]

11. alteracja (daw.) — wzburzenie, niepokój. [przypis edytorski]

12. czemem zgrzeszył (daw.) — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; inaczej: czem zgrzeszyłem; czymś zgrzeszyłem. [przypis edytorski]

13. jużże (daw.) — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -że; znaczenie: już więc, już zatem. [przypis edytorski]

14. etc. (łac.) — skrót od et caetera: i tak dalej, i tym podobnie. [przypis edytorski]