Wicinnik¹ w jesień

Wiej no, wietrze! a żwawiej do góry²!

Leć, wicino³, skrzydłami ptasiémi!

Niebo czyste, a woda — lusterko;

Za górami usnęły gdzieś chmury.

Tak! — o! tak mi, udatna tancerko!

Ciebie liną przywiążą do ziemi,

Mnie do sioła wypuszczą ze swémi.

Wiej no, wietrze, a żwawiej do góry!

Poraż tobie do domu, biedacze!

Dosyć mijać nieznane ci sioła.

Dosyć zimną popijać śnieżnicę,

Dosyć jadać nie swoje kołacze,

Dosyć patrzeć na obce dziewice!

Swoja ziemia i swoja... cię woła;

Toż to będzie podarkiem wesoła!

Pora tobie do domu, biedacze!

Żeby tego doczekać się ranka!

Mam podarki prześlicznej postaci:

Dla kościoła butelka tu wina,

Dla sąsiada luleczka⁴ drapianka,

Dla jedynej haftowana chuścina,

I z magnesem krzesiwka dla braci —

Wszystko dobre i cło się nie płaci... ⁵

Żebyż tego doczekać się ranka!

Wiej no, wietrze, a żwawiej do góry!

Leć, wicino, skrzydłami ptasiémi:

Całą zimę odpoczniesz w przystani!

Ja mój smutek rozbiję ponury:

Błożej będzie i dla mnie, i dla niéj,

Kiedy święty nasz ojciec Jeremi

Złączy dwoje słowami Boskiémi...

Wiej no, wietrze, a żwawiej do góry!

Przypisy:

1. wicinnik — człowiek ciągnący pod prąd w górę rzeki wicinę, tj. statek rzeczny służący do transportu towarów. [przypis edytorski]

2. do góry — pod prąd rzeki. [przypis edytorski]

3. wicina — statek rzeczny służący do transportu towarów. [przypis edytorski]

4. lulka — fajka. [przypis edytorski]

5. cło się nie płaci — prawo komorne [tj. celne — Red.WL] pozwala wicinnej czeladzi przeprowadzić niektóre drobne przedmioty, dla siebie samego przeznaczone, bez opłaty cła podług ustanowionej taryfy. [przypis autorski]