Bruno Bauch – filozof niemiecki, uznawany za przedstawiciela neokantowskiej szkoły badeńskiej.

Bruno Bauer – niemiecki teolog, filozof i historyk. Brat Edgara. Był przedstawicielem lewicy heglowskiej, negował autentyczność Ewangelii i historyczność Jezusa.

Bruno Ferrero – włoski polityk i samorządowiec, poseł do Parlamentu Europejskiego.

Bruno Hildebrand – ekonomista niemiecki. Przedstawiciel niemieckiej szkoły historycznej. Profesor uniwersytetów niemieckich i szwajcarskich.

Bruno Jasieński, urodzony jako Wiktor Zysman, właściwie Wiktor Jasieński – polski poeta, prozaik i dramaturg, zaliczany do grona poetów wyklętych, współtwórca polskiego futuryzmu, autor manifestów futurystycznych, przedstawiciel polskiej awangardy międzywojennej, działacz komunistyczny.

Bruno Latour – francuski antropolog, socjolog i filozof nauki. Wraz z Michelem Callonem i Johnem Lawem współtworzył teorię aktora-sieci, wywarł wpływ na rozwój konstruktywizmu i badań nad nauką i techniką. Laureat Nagrody Holberga.

Bruno Leoni – włoski uczony, prawnik, profesor prawa i filozof polityki, przedstawiciel klasycznego liberalizmu.

Bruno M. Pontecorvo – włosko-radziecki fizyk, student i współpracownik Enrico Fermiego, Frédérica i Irène Joliot-Curie.

Bruno Saulītis – łotewski pisarz i poeta. W 1949 roku wydał tomik Świetlne lata. Oprócz tego wydał poemat Niezapomniani (1953), zbiorki Zamieć skowronków (1956), Tchnienie Dźwiny (1959), Dobry dzień (1960), Brzozy (1964), Księga epok(1967) i Czas skowronków i płomieni (1968). Był też autorem opowiadań, powieści Ostatnia sprawiedliwa (1963) i książek dla dzieci.

Bruno Schulz – polski prozaik żydowskiego pochodzenia, grafik, malarz, rysownik i krytyk literacki.