Karl Isidor Beck (ur. 1 maja 1817 w Bai, zm. 9 kwietnia 1879 w Wiedniu) – austriacki pisarz, poeta i polityk.

Karl Bernhardi – niemiecki polityk. Od 1848 roku był posłem do Parlamentu Frankfurckiego, a od 1867 posłem do północnoniemieckiego Reichstagu oraz deputowanym do Pruskiej Izby Reprezentantów.

Karl Christian Friedrich Krause – niemiecki filozof.

Karl Dedecius – niemiecki tłumacz i popularyzator literatury polskiej i rosyjskiej. Zajmował się także eseistyką i teorią przekładu, publikował w prasie oraz wykładał na uczelniach.

Karl Eduard von Holtei – niemiecki poeta romantyczny, pisarz, aktor i reżyser teatralny. Uważany za najbardziej barwną postać kulturalną XIX-wiecznego Dolnego Śląska.

Karl Edward Wagner – amerykański autor horrorów, fantastyki naukowej i heroic fantasy.

Karl Egon Ebert – poeta niemiecko-czeski, autor utworów poetyckich i dramatycznych. Jego ojciec, Michael Ebert, pochodzący z Fürstenbergu, rezydujący w Czechach, pełnił ważne funkcje państwowe. K. E. Ebert w 1848 zaangażował się politycznie jako zwolennik współpracy literatów czeskich i niemieckich. Dorobek literacki poety obejmował łącznie 7 tomów wydanych w 1877 w Pradze. Do wierszy "Pierwszy fiołek" i "Reiselied" muzykę napisał Felix Mendelssohn-Bartholdy.

Karl Eugen von Mercklin – rosyjski botanik niemieckiego pochodzenia, członek Cesarskiej Akademii Nauk.

Karl Friedrich Eichhorn (ur. 20 listopada 1781 w Jenie, zm. 4 lipca 1854 w Kolonii) – niemiecki prawnik, syn Johanna Eichhorna.

Karl Adolph Gjellerup, ps. Epigonos – duński poeta, dramaturg i powieściopisarz, piszący zarówno w języku duńskim, jak i niemieckim. Przedstawiciel tzw. przełomu modernistycznego, naturalista, dekadent oraz autor przesiąkniętych pesymizmem i filozofią Schopenhauera powieści psychologicznych, znany zwłaszcza dzięki książce Młyn na wzgórzu. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1917. Z uzasadnienia komisji noblowskiej, otrzymał ją za różnorodną twórczość poetycką i wzniosłe ideały.