Mikoła Szylahowicz – białoruski działacz społeczny i kulturalny na Polesiu, założyciel stowarzyszenia "Полісьсе", zwolennik autonomii obwodu brzeskiego w ramach państwa białoruskiego.

Mikoła (Mikałaj) Arciomawicz Zasim – białoruski i radziecki poeta, w okresie II Rzeczypospolitej działacz lewicowego antypolskiego ruchu rewolucyjnego, członek Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi; od 1939 roku radziecki działacz państwowy i partyzant.

Mikołaj Akielewicz, Mikołaj Akełajtis, Mikalojus Akelaitis – propagator języka litewskiego, wydawca książek w tym języku, poeta i tłumacz.

Mikołaj Jańczuk, biał. Мікалай (Мікола) Андрэевіч Янчук, ros. Никола́й Андре́евич Янчу́к – etnograf, folklorysta, pisarz, literaturoznawca, historyk i archeolog, dyrektor Muzeum Etnograficznego w Moskwie. Członek kilku towarzystw naukowych, autor licznych prac. W publikacjach wydawanych na Ukrainie przedstawiany jest jako ukraiński, w publikacjach wydawanych na Białorusi – jako białoruski, a w publikacjach wydawanych w Rosji – jako rosyjski uczony.

Mikołaj Kazimierz Szemiot herbu Łabędź odmienny – sędzia ziemski żmudzki w latach 1677-1682, podsędek żmudzki w latach 1670-1677, podstarości żmudzki w latach 1658-1668, podkomorzy wendeński w latach 1669-1679.

Mikołaj Kmicic herbu Radzic II – polski poeta, piszący po łacinie; jezuita w Wilnie. Autor Josaphatidos libri III. seu Martyrium B. Josaphati Kuncewicz carmine heroico i Dithyrambus Georgio Tyszkiewicz Episcopo Samogitiae.

Mikołaj Malinowski – polski historyk, archeolog, wydawca źródeł z historii Polski i Litwy.

Mikołaj Rej z Nagłowic herbu Oksza, właściwie Mikołaj Rey – polski poeta i prozaik renesansowy, tłumacz, a także polityk i teolog ewangelicki, wójt urzędowski, poseł na Sejm I Rzeczypospolitej.

Mikołaj Michajłowicz Romanow, ros. Николай Михайлович Романов – wielki książę rosyjski, wojskowy, historyk.

Mikołaj z Autrécourt – francuski filozof średniowieczny, sceptyk, przedstawiciel ockhamistów. Uczył się i studiował w Paryżu. Jego doktryna została w 1340 roku zakwestionowana i oddana pod sąd papieżowi, w 1346 potępiona. Mikołaj na zgromadzeniu Uniwersytety Paryskiej wyrzekł się potępionych tez i spalił swe dzieło; został oddalony od pracy naukowej i funkcji nauczyciela. Od tamtej chwili zajmował średnie urzędy kościelne, m.in. był dziekanem katedry w Metz w 1350 r. Wobec zniszczenia jego pism większość jego poglądów jest odtwarzana przez źródła pośrednie, choć udało się odnaleźć m.in. jego traktat teologiczny i parę listów o treści naukowej.