Dat 1. Kapitel.
1. Paulus, JEsus Christus sin Knecht, beropen to en Apostel, utsonnert to predigen dat Evangelium vun GOtt, Apost. [9, 15.] [13, 2.] Gal. [1, 15.]
2. Wat He tovör toseggt hett dörch Sine Propheten in de hillige Schrift, Tit. [1, 2.] Apost. [3, 21.]
3. Vun Sinen Söhn, de geboren is vun David sinen Samen, na dat Fleesch, 2. Sam. 7, 12.
4. Un kräftiglich bewiest as GOtt Sin Söhn na den GEist, de dar heiligen deiht, siet de Tied, dat he uperstahn is vun de Doden, nemlich JEsus Christus, unse HErr, Joh. [10, 36.] Ebr. [1, 5.] [5, 5.]
5. (Dörch weken wi empfangen hebbt Gnad un dat Apostelamt mank alle Heiden den Gehorsam vun den Gloven uptorichten unner Sinen Namen, Apost. [9, 15.] Röm. [15, 18.] [16, 26.]
6. Wovun ji ok en Deel sünd, de dar beropen sünd vun JEsus Christus,)
7. An alle, de to Rom sünd, de Leevsten vun GOtt un de beropenen Hilligen: Gnade si mit jug, un Freden vun GOtt unsen Vader un den HErrn JEsus Christus. 1. Cor. [1, 2.]
8. Ton eersten dank ik minen GOtt, dörch JEsum Christum, wegen jug, dat man vun jug’n Gloven in de ganze Welt seggen deiht. 1. Cor. [1, 4.] [5.] 1. Thess. [1, 8.]
9. Denn GOtt is min Tüg’, (den ik deenen doh in minen Geist na dat Evangelium vun Sinen Söhn,) dat ik ahn Unnerlat an jug denken doh. Phil. [1, 8.] Eph. [1, 16.]
10. Un alltied in min Gebä flehn doh, ob sik dat mal so schicken wull, dat ik to jug keem dörch GOtt Sinen Willen. Kap. [15, 23.] [32.]
11. Denn mi verlangt, jug to sehn, up dat ik jug middeel weke geistliche Gawen, jug to stärken; Kap. [15, 23.] Apost. [28, 31.]
12. Dat is, dat ik samt jug tröstet wür dörch jug’n un minen Gloven, den wi mit eenanner hebbt dohn. 2. Pet. [1, 1.]
13. Ik will jug awer nich vörentholln, leeve Bröder, dat ik mi oft vörnahmen hef to jug to kamen, (bün awer so lang verhinnert) dat ik ok mank jug Frucht schaffen dä, gliek as mank annere Heiden. 1. Thess. [2, 18.]
14. Ik bün en Schuldner vun beide, de Griechen un de Nichgriechen, beide, de Wiesen un de Unwiesen.
15. Darum, so veel an mi is, bün ik willens ok jug to Rom dat Evangelium to predigen. v. [11.]
16. Denn ik scham mi nich vör dat Evangelium vun Christus, denn dat is en Kraft vun GOtt, de dar selig maken deiht alle, de daran gloven, de Juden vornemlich un ok de Griechen. Ps. [40, 10.] [119, 46.] 1. Cor. [1, 18.] [24.] Ebr. [4, 12.]
17. Sintemal darin apenbart ward de Gerechtigkeit, de vör GOtt gell’n deiht, weke kummt ut den Gloven in den Gloven, as denn schreben steiht: De Gerechte ward dörch sin Gloven leven. Kap. [3, 21.] [22.] Hab. 2, 4. Joh. [3, 36.] Gal. [3, 11.] Ebr. [10, 38.]
18. Denn GOtt Sin Torn vun den Himmel ward apenbart över all dat gottlose Wesen un alle Ungerechtigkeit vun de Minschen, de de Wahrheit upholln in Ungerechtigkeit.
19. Denn dat man dat weet, dat dar en GOtt si, dat is ehr apenbar, denn GOtt hett ehr dat apenbart, Apost. [14, 15.]
20. Darmit, dat GOtt Sin unsichtbares Wesen, dat is Sin ewige Kraft un Gottheit, ward sehn, as man dat an de Warke wahrnehmen deiht, nemlich an de Schöpfung vun de Welt, also dat se keen Entschuldigung hebbt.
21. Dewiel dat se wussen, dat dar en GOtt is un hebbt Em nich priest as enen GOtt, noch Em dankt, sonnern sünd in ehr Dichten eitel warn un ehr unverständig Hart is verdüstert. Eph. [4, 18.]
22. Dar se sik för klok holln dä’n, sünd se to Narren warn. Joh. [10, 14.] 1. Cor. [1, 20.]
23. Un hebbt den unvergänglichen GOtt Sine Herrlichkeit in en Bild gliek den vergänglichen Minschen un de Vagels un de veerfötigen un krupenden Thiere verwandelt. 5. Mos. 4, 15. Weish. 11, 16. Kap. 12, 24.
24. Darum hett GOtt se ok hengeven in de Gelüste vun ehre Harten in Unreinigkeit ehre egenen Liever an sik sülvst to schänden. Ps. [81, 13.] Apost. [14, 16.]
25. De GOtt Sin Wahrheit hebbt verwandelt in Lögen un hebbt ehrt un deent dat Geschöpf mehr as den Schöpfer, de dar is lavt in Ewigkeit. Amen. Ps. [106, 20.] Ezech. 8, 10. Röm. [9, 5.]
26. Darum hett GOtt se ok hengeven in schändliche Lüste. Denn ehre Fruens hebbt verwandelt den natürlichen Gebruk in den unnatürlichen. 3. Mos. 18, 23.
27. Desglieken ok de Mannslüd hebbt den natürlichen Gebruk vun de Fruens verlaten un sünd an enanner hitt warn in ehre Lüste un hebbt Mann mit Mann Schand dreven un den Lohn vun ehren Irrdom (as dat denn ok sin schull) an sik sülvst empfangen. 1. Cor. [6, 9.]
28. Un gliek as se nich achtet hebbt, dat se GOtt erkennen dä’n, hett se GOtt ok darhen geven in enen verkehrten Sinn, to dohn dat nich gut is. Weish. 4, 12.
29. Vull vun alle Ungerechtigkeit, Horeri, Schalkheit, Gierigkeit, Bosheit, vull vun Haß, Mord, Hader, List, Giftige, Ohrenblasers,
30. Verleumder, Gottsverachter, Frewlers, Hoffartige, Grotsprekers, Schädliche, de Öllern Ungehorsame,
31. Unverständige, Trulose, Halsstarrige, Unversöhnliche, Unbarmhartige,
32. De GOtt Sin Gerechtigkeit weeten doht, (dat de, de so wat doht, den Dod verdeenen) doht se dat nich alleen, sonnern hebbt ok Gefallen an de, so dat doht. Hos. 7, 2. 3.